O sığ kalabalıkların vicdan tüccarları bunlar. Güneşi bir safra kesesi gibi söküp atmak yerine o karanlığı minicik bir çocuğun sırtına yükleyip kenara çekilmektir bu.

Bir çocuğa “katil” demek, kendi iflas etmiş insanlığını o çocuğun taze mezarına gömme çabasıdır. Bu bir adlandırma değil, bir toplu çöküştür.

Bir çocuk başka bir çocuğa zarar veriyorsa, orada fail yalnızca o küçük beden değildir; o bedeni yavaş yavaş karanlığın içine iten, nefretle, ihmal ile ve sessizlikle büyüten koca bir toplumun ve yetişkinler dünyasının kırılmış düzenidir.

Dışarıdaki dünyanın sığ kalabalıkları, ışığı yalnızca kusurları gösteren bir leke gibi görüyor. Kendi suçlarını, kendi ihmallerini ve çocukların ruhuna ektikleri görünmez zehirleri kabul etmek yerine, suçu okyanus ötesine, hayali düşmanlara ya da henüz kendini bile tamamlamamış çocuklara atmak en kolay yol oluyor.

Bu nedir?
Bunun adı, modern çağın en sessiz çöküşlerinden biridir; sorumluluğu sürekli başkasına devreden bir bilinç körlüğü.

Bir kaçış biçimidir bu. Kendi evinin içinde büyüyen yangını görmezden gelip, komşunun bacasından çıkan dumanı suçlamaktır.

Bir sorumluluk erozyonudur. Çünkü bir çocuk şiddete sürükleniyorsa, çoğu zaman o çocuk sevgisizliğin, ihmalin, yanlış örneklerin ve duyulmamış çığlıkların içinde şekillenmiştir. Ama onu bu hale getiren zincir görünmezdir; herkes son halkaya bakar ve orada durur. Sonra da o halkaya tüm ağırlığı yükleyip uzaklaşmaya çalışır.

Ruhsuzluk tam da burada başlar: Nerede hata yaptık diye sormak yerine, bütün yükü küçük omuzlara yıkıp vicdanı rahatlatma çabasında.

Çocuk saf dünyanın aynasıdır. Eğer o aynada karanlık görüyorsak, bu sadece aynanın kırıklığı değildir; çoğu zaman o görüntü, ona bakan gözlerin bıraktığı izlerin toplamıdır.

Sanal oyunlar, diziler, uzak ülkeler, kolay suçlamalar… bunların hiçbiri tek başına açıklama değildir. Bu, sadece sorumluluktan kaçmanın yeni biçimleridir.

Çocuk çocuktur.
Ne bilsin şiddeti, ne bilsin sonu geri dönmeyen eylemleri?

Ama bugün çocuklar beklemeyi, korunmayı, anlaşılmayı bırakır hale gelmişse, orada yalnızca bireysel bir hikâye değil, daha büyük bir kırılma vardır.

Ve insan şunu bilmeden geçemez: Bir çocuğun üzerine düşen damga, çoğu zaman onu damgalayan dünyanın kendi izidir.

Çürük kök bazen toprakta değildir; bazen kök diye işaret edilen şey, yalnızca zincirin son halkasıdır.

Eğitim sisteminin yanlışlıkları çocukların ruhsal durumları arkadaş seçimleri vs etkilenmeleri hele o yaşta o kadar kolay ki aslında hepimiz suçluyuz bu düzene sessiz kaldığımız için gün be gün yok oluyor gençlik kayıp gidiyor ellerimizden çok üzücü yaşananlar ne denebilir ki şair

Saygı ile

"Katil" olarak yerden yere vurulan da bir çocuk. O da öldürüldü...

Hiçbir çocuk katil olamaz, katil edilir.
Çocuk, çevresi, ilişkileri ve yaşam koşulları tarafından bu vahşete itilir... Çünkü bir çocuk şiddete başvuryorsa, mutlaka şiddet görmüştür. Sevilmemiştir. Ciddiye alınmamıştır. Dinlenmemiş ve ötelenmiştir. Küçümsenmiştir. Yaşından, boyundan fazla sorumluluklar yüklenmiştir belki vs vs
Böyle çocuklar mental olarak sağlıksız olduklarından, acılarını dindirmek ve kendilerini kanıtlama ihtiyacı hissederler. Hatta intikam almak için, şiddeti tek yol olarak görebilriler. Zira en yakınları da hükmünü şiddetle elde etmektedirler belki...

Bu nedenle, yaşanan bu vahşetlerin tek sorumluları, sadece yetişkinler dünyasıdır. Onların, çocuklara sunamadığı sevgi, saygı, güven, doğru koşullar ve imkan(sızlık)lardır...

Umuyor ve diliyorum ki, hepimiz biraz sarsılmışızdır
Ve uyanmışızdır, çocuklara daha iyi bir dünya için...

şairler hassas yürekli insanladır hemen her acıyı yüreklerinde seslendirirler kutluyorum

Ben duyarlı yüreğinizi tebrik ediyorum öncelikle sayın firuzs. Çok şey var beni üzen, sinirlendiren. Çok da etken var evet hepimizin gözlemlediği. Ve fakat ben genel denetimler ve teknolojik oyunlar konusunda devletimize daha çok iş düştüğü kanaatindeyim. Bir zamanlar momo ve mavi balinayı duyar ve korkardık. Şimdi ise başka oyunlar, tuzaklar revaçta, sonra daha başkaları. Eğer sert tedbirler alınmazsa çocuklar ailelerinden de kalan boşluklarda bu bağımlılıkların kölesi olmaya devam edecekler ve yeni olaylar yüz gösterecek maalesef. Ben sen evdeyiz belki bir noktaya kadar çocukları yönlendirebiliriz ki; diğer çocuklar bu oyunları oynuyorsa en iyi dediğimiz çocuk bile istekli ve eğilimli olacaktır oynamaya. Çünkü akranları tarafından dışlanmak ve mobbinge maruz kalmak istemeyecektir.

Şu anda hem üzgün hem de tedirginim. Bu süreç bir kişinin ki o bizim toplumumuzda genel olarak annedir, çabasıyla olacak bir iş değil. Hem okul- aile, hem aile-toplum, hem de devlet- toplum şeklinde iç içe bir mevzudur. Ben bugün birey ya da ebeveyn olarak kendi mücadelemi veriyor hatta kötü polisi oynuyorum evde, en iyisi olsun, en az bağımlılık en organik yaşam filiz versin diye; mahallede, oyun parkında, evimin camında balkonunda nöbet tutuyorum. Ama bütün analar, babalar, mahalle, şehir, ülke ve onu yönetenler ayılıp bu gidişata birlikte dur diyemezsek kendimizden hiçbir şey beklemeyelim. Ben burada "üst"ün sorumluluğuna inanıyorum kesinlikle, öncelik devlet eliyledir. Birey olarak da her birimizin yapmak zorunda olduğumuz şeyler var. İlkin kendimize sonra evlatlarımıza, toplumumuza sahip çıkmak. Kendini imar edememiş bir insan ne sağlıklı bir ana baba olur ne eş ne de evlat. Önce ben yapmam gerekenleri en iyi biçimde yapmalıyım ki önce ben mamur olayım sonra evlat, sonra mahalle, sonra toplum. Benim gördüğüm şey; bu çağda herkesin bir diğerini suçladığı bir ortamda yaşıyor olduğumuzdur. Mesela aile okulu, okul veliyi, veli öğretmeni, anne baba çocuğu, çocuk ana babayı, eş eşini, komşu komşusunu beğenmeyip suçlar oldu. Onaracak bir şey de kalmadı herkes ve her şey dışlanınca.

Ben köyde büyüdüm yazları. En akıllısı da en delisi de bir sofrada birbirine kucak açardı, sohbet ederdi insanlar, yaralar birlikte sarılırdı. Şimdi ise yalnızlık var, teknolojiye dayandık bu yalnızlıkta ve o da özümüzden çalmakta her gün biraz daha. En iyi anne, baba, evlat bile nitelikli ama yalnız. Kaliteli yalnızlık filan diyoruz buna ama değil. İnsanlar artık birbirine tahammül etmek istemiyor, güvenmiyor, ötekisi olarak görüyor diğerini ve her birey kendini yüceltmenin getirdiği o yalnızlık tuzağına düşüyor ya da düşürülüyor. Sevdiğimiz bir ortamda bir kendimizi yoklayalım mesela, telefonu almak aklımıza bile gelmiyor. Bizler güven ortamlarına ve aile sıcaklığına hasret bırakıldık bu çağda. Evler metrekare olarak büyüdü ve paylaşımlar küçüldü birbirine uzak odalarda, duvarlar çoğaldı böylece. Diyecek çok şey var ama finalde en acısı tarif edilmesi imkansız o büyük boşluk. O anne babaların tarifsiz acısı, yürek sızısı. Her birisi dünya güzeli o evlatların dün varken, elleri bir kalem, kitap, defter tutarken bugün olmayışları. anne babalarının kucaklarının boş kalışı. Acı başka nasıl anlatılır. On bir yaşındaydı o güzel yavrular. daha dünyanın gerçek yüzüyle tanışmamış kendi savaşlarını vermemişledi. Bütün saflığıyla, bir çocuk gözüyle, sevinciyle bakıyorlardı dünyaya. Çok ama çok güzel hayalleri, istekleri vardı. Deneyimler yaşayacak başka başka pencerelerden bakacaklardı dünyaya. Ama olmadı.

En sinir olduğum şey de bir olay olunca hepimiz uzman kesiliyoruz sonra bir haftada her şey unutuluyor ve sadece o acıyı yaşayanlar acısıyla kalıyor. O güzel ana babalara sabır diliyorum. Ve bütün canileri kınıyorum Urfa ve Maraş olaylarına sebep olanlardan başlayarak;, Narin, Özgecan, Gülistan, Münevver, Rojin, Eylül ve adını yazamadığım bütün mağdurlar adına dünyanın bütün pisliklerini kınıyorum...

Yüreğine sağlık şairim
Çok üzgünüz maalesef 😥

😭 hüzün ile okudum.Anlamlu hüzünlü şiirini kutluyorum Tebrikler..Sevgiler.😭

Günün şiirini ve şairini tebrik ediyorum ve yürekten kutluyorum.
Şehit olan çocuklarımıza Allah’tan rahmet diliyorum. Mekanları cennet olsun inşallah. Umarım bir daha bu tür olaylar olmaz. Suçsuz insanlar ölmez.
Değerli şair, duyarlı davranışınız için çok teşekkür ederim.
Selam ve saygılarımla esenlikler diliyorum.

Bir çocuktan bir katil yaratan karanlığı, zihniyeti ve bu başı bozuk düzenin sistemini de çok iyi sorgulamak lazım. En tepesinden tutun da, en aşağısına kadar nerden bakarsanız bakın; her yerde yozlaşmış düşünce, kültür ve hayat tarzları almış başını gidiyor. Televizyon programlarında; şiddetin en alası mafyatik dizilerin kan pompalayan taramalı tüfekleri mi demezsiniz, namus cinayetleri mi demezsiniz, 7/24 saat beyin yıkayan ve kötü örnek teşkil eden saçma sapan programları mı demezsiniz! Her yerden kokuşmuşluk, çürümüşlük, korku ve vahşet akıyor! Çocuklar cani doğmadıkları gibi bir günde de katil olmazlar! A'dan Z'ye sistematik ve ritmik işleyen bu can ve kan oyunları her birime, her kuruma sızmış vaziyette...

Aile kurumlarının inşaasında ve işleyişinde benim bildiğim ve ilk iki sıraya koyduğum iki temel kavram vardır, biri "saygı"dır, diğeri de "sevgi"dir. Anne ve babaların kalplerindeki saygı, sevgi, merhamet ve vicdan, kısaca iyiye dair ne varsa; çocuğuna illa ki geçer. Öyle olduğu takdirde sağlıklı bireyler topluma yetiştirmiş oluruz. Ama eğer evin orta direği olan anne ve babada ciddi anlamda sorunlar varsa, aile içi fiziksel ya da psikolojik şiddet, eğitimsizlik, saygısızlık, sevgisizlik, kendi anne babalarından da geçen travmatik, psikolojik, zincirleme sorunlar, ilgisizlik v.s yani kötülüğe davetiye çıkartacak her türlü olumsuzluklar ve örnek anne baba modeline hiç yakışmayacak derecedeki kötü davranış bozuklukları da varsa; bunlar da çocuklarında er ya da geç ciddi sorunlar yaratacaktır.

"Ağaç yaş iken eğilir" sözü buna güzel bir örnektir.

Bu söýlediklerim sadece evin içinde ve dört duvar arasındaki ilişkilerin boyutu...Çocukların, gençlerin bir de dışardaki eğitimi ve içine dahil oldukları bir hayat var. Bu çocukların çoğu sabah çıkıp akşam geliyor veya kaç saati okul, arkadaş çevresinde geçiyor. Bir anne, baba ve öğretmen olarak yine gözlemci ve kontrolcü bir görev sorumluluğu düşüyor yine bizlere...

Okuldaki arkadaşlarıyla, öğretmenleriyle diyaloğu nasıl? Nelerden hoşlanır, hobileri neler? Mobbinge maruz kalıyor mu?

Yani eğitim doğumdan itibaren evde başlıyor ama devamını sağlamak ve korumakla mükellef bir de okulların eğitim sistemi var, onlara da iş düşüyor.

Çocukları bunalıma ve yalnızlığa iten asıl sebeplerden birkaçı aileden bulamadığı sevgi açlığı, ilgisizlik, kendine bi yer edinememe ve bunların açtığı gediği de, dışarda arama, bulma ve kapatma çabasıdır. Kendi boşluklarını, eksik veya zayıf noktalarını; başka kimlikler vasıtasıyla, kendilerine köprü kurarak, destek sağlayarak, en çok da gözüne kahraman gibi görünen hastalıklı ve piskopat kişilikleri misyon edinerek, bu boşluklarını doldurmaya, eksikliklerini gidermeye ve kabuğundan sıyrılıp, zayıf karakterine güç katmak amacını güderler ve ne yazık ki çoğunlukla da bu niyetlerini kötüye kullanırlar.

Kısaca hem aile, hem eğitim, hem toplum, hem okul, hem de arkadaş çevresi, kişiliğini geliştirmesinde ve üstüne oturtmasında birbiriyle bağlantılı ve yakından ilişkilidir. Toplumun bireyleri, fertleri olarak bu anlamda hepimize de vazife ve sorumluluklar düşmektedir.

Dilerim ki; bu çok üzücü ve acı olaylar bir daha hiç mi hiç yaşanmasın.

Acılı ailelere başsağlığı ve sabırlar dilerken, yaralılara da acil şifalar diliyorum.

Saygılarımla.

Ortalık kendilerine islam cihadcıları diyen katil ve sapıklarla dolu. Milli eğitim bakanı Atatürk ile uğraşacağına, iletişim bakanlığı yapması gerekenleri yapmayıp ıvır zıvır işlerle uğraşacağına, adalet bakanlığı okumuş aydın zümreyi içeri tıkacağına birazda bu katil ve sapık tarikat ve cemaatlerle ilgilenseler bunlar olmaz.....

Her dizesi acıyı, öfkeyi ve kaybı iliklere kadar hissettiriyor.
Susturulan bir sınıfın değil, susmayan bir insanlığın sesi olmuṣ ṣiir.

Çok acı,çok üzgünüm,güzelim Ülkem ne hale geldi,daha neler göreceğiz Allah korusun.

Keṣke umut dolu,sevgi dolu güzel ṣiirler yazabilsek.

Sevgiyle🌹

acı ama gerçek olan bir vaka tüm ülkeyi sarstı. ölenlere rahmet olsun. ders alınıp tedbirler alınmalı. daha kaç çocuk ölsün daha kaç öğretmen katledilsin.

Bu duyarlı şiirinizi tebrik ederim hocam. Rabbim, mekanlarını cennet etsin. Milletimizin başı sağolsun.

ACI BİR OLAY RAHBİM MEKANLARINI CENNET ETSİN ANALARA BABALARA SABIR DİLERİM
DUYARLI YÜREĞİNİZİ VE EMEĞİNİZİ KUTLARIM
Selamlar saygılar gönderdim
Kaleminiz daim olsun...

Bu şiir hiç yazılmamış olsun isterdi gönüllerimiz...
Katil kim sorusuna benim cevabım ahlak ve Adalet duygusu nu hiçe sayan yozlaşmaya imkan saglayan bir sistemin ta kendisidir...

büyük acı, sabırlar diliyorum ailelerine..

kötü insanlar ve olaylar, ne geçmişte değişti, ne de gelecekte değişecek...

ve siz farkındalık adına çığlık çığlığa yazarken, birileri hala okumadan yorum yazacak...


(...)

Bir ülkede beklenmedik olarlar oluyorsa ve gündem ediliyorsa gündem edilmemesi gereken beklendik olayların izini sürün sizi EN DOĞRUYA götürecektir...

Her zaman olduğu gibi, yine güzeldi eser
Biz de kutladık yazdıran yüreği, yazan kalemi
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin benzersiz olsun
Nice güzel şiirlerde buluşmak dileklerimle
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla ve hoşça kal

Emeğinize yüreğinize sağlık kaleminiz daim ve kayim olsun nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle selamlar sevgiler saygılar sunuyorum hayırlı geceler diliyorum