Katil!
Bu kelime bile küçük kalır yaptığının yanında...
Bir sınıfı susturdun,
Bir geleceği parçaladın avuçlarında.

Ne istedin?
Bir tahtada yazan hayalden mi korktun?
Bir çocuğun gülüşü mü battı yüzüne,
Yoksa bir öğretmenin "insan ol" sözü mü dokundu sana?

Katil!
Adını söylemek bile ağır geliyor bu dünyaya...
Çünkü sen bir insanı değil,
Bir okulun kalbini vurdun aslında.

Karidorlar artık sessiz değil sadece,
Yaralı...
Duvarlar bile sana lanet okur gibi bakıyor.
Sıralar kanlı bir sessizliğe gömülü

Bir öğretmen gitti...
Bir öğrenci gitti...
Ama geriye kalan sadece ölüm değil,
İnsanlığın yüzüne çarpılan bir tokat.

Katil!
Bunu sana bağırıyoruz artık:
Hiçbir öfke, hiç bir karanlık;
Bunu haklı çıkaramaz!

Ve unutma...
Sen susturdun sandın,
Ama bu çığlık büyüyerek kalacak:
Bir sınıfın değil,
Bir vicdanın sesinde.