yalnız gelmedi bana hayat
erken açtı kapıları
ben daha adımı içimde taşırken
ışık benden önce varıyordu pencereye
ben hep biraz geriden geliyordum kendime

ben konuşmadım
çünkü kelimeler içimde büyüdü
ağızdan çıkarsa bir şeyi yakacak kadar ağır
ben sustukça dünya beni sakin sandı
oysa içimde bir yangın
adını koymadan yanıyordu

kanım mevsimini şaşırdı bir gün
dışarıda yaz yürürken sokaklarda
benim içimde kış kaldı
iliklerime kadar üşüyen bir şehir oldum
kapılarımı kapattım rüzgara karşı

sayılar söylediler
alçak sesle
ben sayıları duydum
ama adımı duymamış gibi yaptım
çünkü adını duyan çağrılır
çağrılan gider

bedenim bir evdi artık
kapıları tek tek kapanan
her gelen şeyden özür dileyen
her dokunuştan incinen
kollarımda günler vardı
iğne izleriyle takvim tutan

yan odada biri vardı
ya da bir hatıranın içinde
emin değilim
birlikte sustuk bazen
en ağır yakınlık buydu

isimleri çağırmadık
çünkü bazı isimler yük olur
ve biz artık taşıyamıyorduk

yürüdük bazen
adımlarımız eşit değildi
eşitlesek
biri yetişmek zorunda kalacaktı

ben istemedim
çünkü istemek kalmak demekti
ben sadece vardım
bir hal gibi
bir eksilme gibi

günler üzerimden geçti
ince bir tül gibi
ne örttü ne korudu

geceleri ateşim yükseldi
ama söylemedim
bazı yükselişler yalnız yaşanır

aynaya baktım
tanımadım kendimi
korkmadım
tanınmamak bazen direnmektir

saçlarım yavaş yavaş
başka bir hayata hazırlanıyor şimdi
bedenim benden önce biliyor bazı şeyleri

bir çizgi bir sandalyeyi yaklaştırdı
bazen uzak tuttu
ben gördüm
ama yorumlamadım

yorumlamak bağlanmaktır
bağlanmak kalmaktır

son gün
ışık pencereye geldi
ben başımı çevirmedim
çünkü vedalar
fazla nettir

nefesim inceldi
dünya ile aramdaki bağ
ip değil tül gibiydi

bir kelime geldi
ben diye başlar gibi
ama geri döndü

hafifledim istemeden

ve ben
veda etmeden gideceğim
gitmeyeceğim belki
birinin içinde yer açacağım

zaman
benim sustuğum yerde başlar

son yirmi dört saat
bir sabah gibi doğmadı bana
geceden kalma bir yorgunluk

saat yoktu artık
zaman ölçülmezdi
sadece içimde yürürdü

bir şey içirmek istediler
ben yüzümü çevirdim
istemediğimden değil
istemek ağır geldi

bedenimle göz göze gelmedim
çünkü bakmak
vedayı çağırır

çizgi sandalyeyi çekti
oturdu mu bilmem
sadece ağırlık yer değiştirdi içimde

gözlerimi kapadım
uyumadım
uyku ile gitmek arasında
ince bir çizgi var
ben onu koruyorum

akşam
ışık yine geldi
ben yine bakmadım

gece ateşim yükseldi
son bir hamle gibi

bir kelime geldi

keşke....

orada durdu

çünkü devam etse
isteyecektim

ben istememeyi seçtim

gece doldu
sessizlik boş değil artık

sonra
nefesim yavaşladı
kimseyi ürkütmeden

ve bir sabah
ışık gelmeden
ben durdum

yavaşça

bir yüz kaldı bende
ince bir harf kaldı bende

ve geriye
söylenmemiş bir isim kaldı

zaman
onun oldu


sandalyeye oturmadı
çünkü boşluk kabul ister

bir çiçek kaldı masada
yarım bir nefes gibi

benim adımı söylemedi
çağırmak istemedi

özlemedi beni
yokluğumu da özlemedi

özlediği
ben varken
daha az eksik oluşuydu

bir gün dedim içimden
keşke benden bir şey isteseydin

sonra anladım
istemek kalmaktır

ben yük olmamayı seçtim


bir oda kapandı
bir hayat hiç açılmadan

ben
bir sevgili gibi kalmadım onda

bir parantez oldum
açılmış
ama kapanmamış


ben bir isim olmadım
bir ölçü oldum

her susuşta
her yarım kalışta


bir gün ışığa baktı
benim bakmadığım gibi

ve dedi
keşke istemeni isteyebilseydim

ben kayıp değilim artık

ben erdm
sustukça devam ediyorum