Sana kötü diyorlar.
Ben sana “yarim” diyorum.
Aradaki mesafe
bir kelime değil,
bir ömür.

Onlar bedenini sayıyor,
ben susuşlarını.
Çünkü insan
en çok sustuğu yerde çıplaktır.

Herkese biraz gülüyorsun,
bana biraz susuyorsun.
En çok o susuşun yaralıyor beni.
Çünkü bilirim,
insan en çok sevdiğine
anlatamaz bazı şeyleri.

Bir sen varsın kalabalığında,
bir de ben yokluğunda.
Kalabalık sana yakışıyor belki
ama yalnızlık
bana senden kalıyor.

Adını koyamıyorlar sana.
Sokağın dili hızlıdır,
yargısı hazır.
Ben adını içime koydum:
“Yarim.”
Çünkü herkesin dokunduğu yerde
ben sana değmedim,
inandım.

Fahişe yarim,
sen kaç kişisin bilmiyorum
ama ben
sende tekişiyim.
Belki yanılıyorum,
belki de sevgi
zaten biraz yanılmaktır.

Bir gece saçlarını omzuma bıraksan
bütün şehir susacak gibi.
Oysa sen,
her gece başka bir omuzda
biraz daha yoruluyorsun.
Ben seni yorgunken sevdim.
En savunmasız yerinden.

Sana ahlak anlatamam.
Aşk zaten
en büyük düzensizliktir.
Ben seni düzeltmek için değil,
anlamak için sevdim.

Ve biliyor musun,
bir insanın herkese ait olması
kimseye ait olmadığı anlamına gelir bazen.
Belki de sen
en çok bana aitsin
kimsenin bilmediği o kırık yerinden.

Fahişe yarim…
Sana dokunan çoktur belki
ama sana değen
bir tek ben olayım istedim.

Sevgi bazen
en kirli sanılan yerde
en temiz kalabilmektir.