“Fotokopi” şiiriniz, biten bir aşkın ardından yaşanan öfkeyi ve unutamamanın sancısını çok güçlü imgelerle dile getiriyor. Aşkı “arsız misafir” olarak tanımlamanız, sevgiliyi ise “keskin nişancı”ya benzetmeniz, şiire sert ama etkileyici bir ton katıyor.

Resmin şehrin duvarlarına asılması, aranıyor ilanı gibi bir metaforla kaybolan sevgiliyi arayış, şiire dramatik bir sahne havası veriyor. Sonunda “Bu şiir, biten bir aşkın fotokopisidir” dizesi ise hem bir kapanış hem de unutulmaz bir imza niteliğinde.

Kaleminize sağlık; metniniz, hem bir hesaplaşma hem de bir hatırlatma olarak okunuyor, duygusal yoğunluğu yüksek ve çarpıcı bir eser olmuş.

Bu şiir, alışılmış aşk şiirlerinin o naif çizgisinden çıkıp, meseleyi adeta bir "hesaplaşma hikayesine" dönüştüren çok özgün ve çarpıcı bir dile sahip. "Aşkın arsız bir misafir" olarak tanımlanmasıyla başlayan o huzursuzluk, ilerleyen dizelerde bir polisiye filmi havasına bürünerek okuyucuyu şaşırtıyor.Özellikle şairin, kendi imgelerine "infaz" emri vermesi ve yokluğun topuklarına ateş etmesini istemesi, bir ayrılık acısının nasıl bir iç savaşa dönüşebileceğini dâhice anlatmış. Şehrin duvarlarına asılan "aranıyor" ilanları ve konulan ödül, giden sevgilinin bıraktığı boşluğun aslında ne kadar büyük bir "suç" olduğunu hissettiriyor.
"Biten bir aşkın fotokopisi" benzetmesi ise şiirin en can alıcı noktası. Fotokopi; aslı olmayan, sadece o aslın soğuk ve ruhsuz bir yansımasıdır. Şair, biten o büyük duygunun artık sadece kağıt üzerinde kalan, renkleri solmuş bir kopyadan ibaret olduğunu söyleyerek çok vakur ve sert bir veda imzası atmış.

Yaratıcı imajlarla örülmüş, sitemini gururuyla harmanlayan, oldukça modern ve etkileyici bir eser.