Suskun Yürek...

Konuşmadım ben!
Çünkü bazı acılar anlatılmaz…
Yutulur…
Ve insan, kendi içinde boğulur!

Ben sustum…
Sen duymadın diye değil,
Duysan da anlamazdın diye!

Yüreğim…
Bir mezar gibi sessiz şimdi,
İçinde gömdüğüm hayaller var,
Üstüne toprak attığım “biz” var!

Sen giderken ardına bile bakmadın,
Ben kalırken kendime bile dayanamadım!
Bir sen yıktın sandın beni…
Oysa ben, seni severken bitirdim kendimi!

Bak!
Şu geceler yok mu…
En iyi onlar bilir halimi,
Sigaramın dumanında kaybolan umutlarımı,
Ve adını her iç çekişimde nasıl öldürdüğümü…

Ben seni öyle bir sevdim ki…
Bağırmadım!
Çağırmadım!
Ama içimde kıyametler koptu…
Sen hiç duymadın!

Şimdi suskun bir yürek kaldı geriye,
Ne hesap sorar, ne de affeder…
Sadece bakar uzaklara…
Ve içinden usulca der ki:

“Bazı aşklar…
Sessiz yaşanır…
Sessiz biter…
Ve en çok da…
İçten içe öldürür insanı…”

Suskun Şair Fazlı Acar