Kibrin Mertebeleri

Gururdan doğan bir gölge, sızar ruhun katına,
İnsan uzaklaşır adım adım, kendi hakikatine.
Üç basamaklı bir merdiven, ucu hüsrana varan,
Yükseldikçe daralan, bağlarını koparan...

Önce emeğin meyvesiyle başlar o tatlı sevinç,
Gurur, bir filiz gibi kalpte açar erkence.
Lakin bilmezse sınırını, döner narsist bir eğilime,
Aralanır kibrin kapısı, düşer benlik dilden dile.

Burada benlik devleşir, tek hakikat sayılır,
Başkası küçümsenir, doğrular bende yayılır.
Ruhu daraltan bir yalnızlık, bir bağsızlık başlar,
Kişi kendi kalbinde, sadece kendini alkışlar.

Ve işte "Hubris", o antik ve kadim çöküş,
Tanrılara meydan okuyan, kör bir yükseliş.
Kendi ağırlığıyla sarsılır kibrin kuleleri,
Boşlukta yankılanır, mağlubun son sözleri.
Gururla başlayan yol, biter derin bir boşlukta,
İnsan savrulur gider, o tanrısal sarhoşlukta.
Oysa gerçek büyüklük, sığmaz hiçbir kuleye;