2
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
42
Okunma
Çocukken hep bi evim olsun isterdim;
Şimdi bi evim var, duvarları yüksek…
Ne kimse girebiliyor, ne ben çıkabiliyorum.
Üzülmem ki, hep tek başımaydım zaten, tek…
Evim var şimdi,başkalarından ördüğüm.
Sevdiklerim dizdi bu evin duvarlarını.
Her tuğla bir hatıra, her hatıra ağır bir tuğla...
Ben gidenlerin hatıralarıyla yaşıyorum hâlâ.
Evim ne sıcak ne soğuk,
Ya da ben bir şey hissetmiyorum…
Çatısı da var evimin, en sevdiklerimden yadigâr.
Onlar da gidince yıkılıp vurdu kar.
Penceremi açmak istiyorum;
Rüzgâr her şeyi savursa da,
Biraz saçlarımı dağıtsa da, beni savursa da…
Olur da başarırsam; gideceğim bu evden,
Arkama bakmadan, kapıyı sertçe kapatacağım.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz