KRONİK HÜZÜN

Bazı haller vardır insanın içinde,
Kronikleşmiş hastalık gibi tutar seni.
İyileşiyor gibi olursun,
Bir ferahlık düşer göğsüne,
Bir ışık sızar perdeden
Ama en dipte aynı ağrı
Yine kendini hatırlatır.

Bir bardak çayın buğusu
Sanki merhem olur bir an,
Bir dost sesi
Külden doğan bir sıcaklık getirir.
“Galiba toparlanıyorum,” dersin,
“Belki bu kez geçecek…”

Ama hüzün,
Arka odada çömelmiş bir gölge gibi
Hep pusudadır.
Hiç konuşmaz,
Hiç adım atmaz,
Sen nefes aldıkça
O da nefesini tutup seni bekler.

Ve huzur bir anlığına başgösterdiğinde
Tam içinden ince bir gülümseme geçerken
Çıkıp gelir hüzün:
Keskin bir nişancı gibi,
Hiç ıskalamadan
Alnının tam ortasına
Sessizlikten bir kurşun yollar.
Kan yok, iz yok,
Ama içinin duvarları
Bir anda çöküp kararıverir.

Senin hâlin biraz böyle İhtiyar:
Gülüşlerinin arkasında
Rutubetli bir karanlık gezinir,
Sevinçlerinin ucunda
Üşüyen bir gölge durur.
Ne yakaladığın neşeyi tutabilir elinde,
Ne kaçtığın hüznü geride bırakabilirsin
Çünkü o hep daha hızlıdır senden.

Bazı yaralar iyileşmez;
Bazı hikâyeler kapanmaz.
Ve senin hikâyende hüzün,
Sadece yol arkadaşı değil artık
Senin cesedini taşıyan biri gibi.
Omzuna almış yorgun yüzünü,
kollarına sarmış solgun kalbini,
Sen tökezlesen bile
O seni karanlığın içine doğru
Usulca taşımaya devam eder.

Artık sen değil,
Gölgen ilerliyor önünden.
Sen nefes alıyorsun,
Nefesi de
Hüzün üflüyor senin yerine.