Sokak yanlış.
Kapı numarası yanlış.
Zorunlu kapanmış,bu kapı paslanmış
Ne yazık ki… araladıkça karanlık sızar.

Bu kapının önünde beklemek,
Günler önce demlenmiş bir çayın
Küflü tortusunu içmeye benzer:
Her yudumda biraz daha çürürsün.
Boğazından değil, içinden geçer hüzün
Büyüyerek, genişleyerek…

Pasın kokusu bile umutsuzdur burada,
Sanki yıllardır kimse yürümemiş,
Kimse içeri adım atmamış,
Kimse dışarı çıkmayı başaramamış gibi.
Duvarlarda yarım kalmış bir nefesin gölgesi
Tavanlardan sızan nem
İnsanın ruhuna işleyen ağır keder gibi

Aralıktan süzülen o karanlık
Yalnızca ışığı boğmaz;
İçindeki son kırıntıları da söker alır.
Yaklaşırsın, çoğalır;
hatırlarsın, derinleşir.
Karanlık, karanlığa benzemez
Senin eksik yanını bulup içine çöker.

Bu kapı kendi kendine kapanmadı;
Çok bekledi…
Çok incindi…
En son, dayanamadığı bir gecede
Kendi karanlığına razı oldu.

Siz hâlâ bir ışık yanılgısıyla,
“Belki açılır” diye bakıyorsunuz.
Oysa bu adres çoktan silinmiş;
Yazısı dağılmış, anlamı kırılmış,
Zihinlerde bile unutulmuş.

İstemeye istemeye kapanmış…
Gözyaşlarıyla paslanmış…
Aralandıkça karanlığı sızdıran bu kapıda
Artık sadece hüzün oturur,
Sessiz… kıpırdamadan…soğuk

Üzülür!
"Sizi de karanlığına ortak etmek istemez."