6
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
116
Okunma

Yıldızlar unuttu adımı,
geceyi savururken rüzgâr—
ne bir ışık ne bir umut,
sadece karanlık kaldı
gözlerimin derinliklerinde.
Bir zamanlar,
gözlerimden süzülen ışık,
göklerin kalbine dokunurdu;
şimdi yalnızca boşluk var,
fırtınalarla dolu.
Bir çağrı duydum,
ama sesim kayboldu sisin içinde,
yıldızlar, beni hatırlamadan
geceyi sarhoş ettiler.
Adım, bir zamanlar onların ışığında
yazılıydı—şimdi silindi.
İçimde bir ezgi kaldı,
gözlerimin mavisinde
dolaşan rüzgarla savrulan—
bir ad, bir gövde,
ve bir bakış yorgun,
göklerden düşen.
Yıldızlar unuttu adımı,
ama içimde bir huzur var,
belki de unutturulan
adımın gerisinde
yeniden doğacak bir ışık saklı.
Kırık saatlerde dondu nefesim,
Gecenin eşiğinde silinmiş izim.
Adımı unutmuş vakit ve mevsim,
Zaman bile yürürken bensiz, sessizim.
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.