Bir zincir gibi sarar ruhumu acılar,
çözülmez düğümlerle sıkar bileklerimi.
Ama her düğümün arasında
ufak bir aralık bırakır,
ışığın sızabileceği.
Her gözyaşım bir nehir olup akarken,
umutlarımı boğsa da bazen,
o nehrin sonunda
daha geniş bir deniz vardır belki.
Gece boyunca sürer içli feryadım,
bitmeyen bir ağıt gibi yankılanır.
Fakat her yankıda,
biraz daha güçlenir sesim,
biraz daha tanıdık gelir kendi acım.
Hatıralar dirilir her karanlıkta,
derin izler bırakır kalbimin duvarlarında.

Ama o izler,
yavaş yavaş yara izine,
yara izleri de bir gün
gücün nişanına dönüşür.
Zincirlerim ağırdır hâlâ,
ama biliyorum:
Bir gün ya zincir pas tutup kırılacak,
ya da ben,
o zincirlerle birlikte
daha güçlü yürümeyi öğreneceğim.
Şimdi ağlıyorum,
şimdi yanıyorum,
ama bu ateşin içinde
küllerimden yeniden doğmak için
küçük bir umut
sessizce kıpırdanıyor içimde.