Ben, kendi yangınımda küllerinden doğan bir kuşum,
ateşten kanatlarım var, ama korkmuyorum yanmaktan.
Sözlerim bazen fırtına gibi eser,
dikkat et, hepsine inanma sakın.

Yüreğimde eski fırtınaların izleri taşırım,
ama o fırtınalar artık beni yıkmıyor,
tersine, daha güçlü, daha temiz bir limana
sürüklüyor beni dalga dalga.

Bir zamanlar yalanlarla ördüm duvarlarımı,
şimdi o duvarları kendi ellerimle yıktım.
Geriye kalan çıplak gökyüzü altında
ilk defa kendimle yüzleşiyorum.

Artık ne gizliyorum, ne de kaçıyorum.
Kendi yaralarımdan öğrendim sevgiyi,
kendi küllerimden öğrendim yeniden doğmayı.
İnanma her söylediğime, ama şuna inan:

Bu yanış, bu kırılış,
beni daha gerçek,
daha saf,
daha aydınlık bir yere götürüyor.

Ben, yangınımın içinden gülümseyerek çıkanım.
Ve bu gülümseme,
artık yalandan değil,
kendi gerçeğimden doğuyor.