Gecenin karanlığında yağmur taneleri düşüyor dünyama,
sessizliği bile sessizce vuruyor kapıma.
perde arkasında dinmek bilmeyen acılar var;
bir oda, bir salon ve bende kimsenin bilmediği odalar…

dört bir yanım yağmurun ışıltısında donmuş gibi,
ne bir haber gelir kapıma ne de bir misafir.
yalnızca yağmur taneleri çalıyor kapıma,
ne bir ses ne de bir seda — gecenin sessizliğine benzer bir sükût.

içimde ağladıkça gözyaşlarım bana bile yabancılaşır,
bir ben varım yağmurun içinde, bir de dışarıda yağan yağmur.
kalp dedikleri, yalnızlığıma ilaç mı,
yoksa içimi içten içe yakan bir düşman mı, bilmiyorum.

her gün biraz daha yağmura benziyorum;
çoğaldıkça taşarım odalara,
bir salona, bir de o yatak odasına.
ama hiçbirinde ben yokum — yalnız ıslanan düşlerim var orada.

gerçeklerin sahteden farkı yok belki,
fakat yalnızlık…
işte o, her şeyin arasına giren tek gerçek fark.

Barış Taşdemir