Dil susar bazen,
Kalp konuşur içten içe…
Bir isim düşer gönlüme,
“Allah…” derim sessizce.

Ne kalabalık ister bu yol,
Ne de gösteriş dolu sözler;
Bir nefes, bir niyet yeter,
Yeter ki kalbin O’nu özler.

“Allah… Allah…” diye attıkça kalp,
Dünya biraz daha susar,
Gürültüler diner içimde,
Ruhum huzura koşar.

Zikir bir sığınaktır aslında,
Yorgun kalbin limanı,
Ne zaman dara düşsem
Açarım O’na kapımı.

Bir “Elhamdülillah” ferahlık olur,
Bir “Subhanallah” arınmak,
Bir “Allahu Ekber” ile
Küçülür bütün korkular.

Gecenin en sessiz anında
Adını fısıldarım usulca,
Kimse duymasa da bilir O,
Kalbimdeki her duayı.

Zikir…
Sadece dilde değil,
Yaşayışta, duruşta, sabırda;
Her an O’nu hatırlamak,
Her işte O’na varmak aslında.

Ey gönlüm…
Unutma bu yolu,
Ne olursa olsun dön yine
O’nun kapısına doğru.

Çünkü biliriz ki;
Kalpler ancak
Allah’ı anmakla huzur bulur…