İBRET

Hayvanlar âlemi deyip, geçme sana ibret olsun
Bir ağacın kovuğunda yüzlerce arı yaşıyor
Kuş beyinli diyen insan kuştan hayat dersi alsın
Bir kuş yuva yapmak için ağzında çırpı taşıyor

Köpek bile beslendiği kapıya ihanet etmez
Ateş olmayan bacadan zerre kadar duman tütmez
Küçük bir menfaat için kardeş kardeşe kin gütmez
Bin karınca bir körede patırtısız dolaşıyor

Sabahın ilk seherinde cıvıldaşır bütün kuşlar
Bülbülün âh-u zârına şahit olur dağlar taşlar
Sığırcıklar sürü ile uçarken hengame başlar
Bir leşi onlarca hayvan parça parça üleşiyor

İnsanın yükünü taşır, atı, gölüğü, beygiri
Bir torba yem vermek bile ehlilleştirir aygırı
Şöyle dön de bir gözlemle kayada öten toygarı
Topladığı tohumları yavrusuyla bölüşüyor

Yaşayan tüm canlılarda annelik kutsaldır inan
Dişi kuş kanatlarıyla korur yavrusunu her an
Arslan kesiliyor tavuk, her gün kümese dadanan
Tilki ile, çakal ile korkusuzca dalaşıyor

Angut dersin küçümseyip hor gördüğün kişilere
Angut sadıktır eşine bakmaz başka dişilere
Ölüm dahi ibret olmaz ağalara paşalara
Normal olmayan ne varsa insanoğlu alışıyor

Özüne dön insanoğlu sen eşref-i mahlukatsın
Şu ölümlü dünyada sen Hak’tan gelen hakikatsın
Ezelden ebede gide bencileyin muvakkatsın
Arısili iken özün neden çamur bulaşıyor?

Nurgül KAYNAR YÜCE / K. MARAŞ

Arısili: Tertemiz