5
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
73
Okunma
Hoşgörü, insanlığın özünde saklı sırdır
Rahmetten kalbe düşen ince nurdur
Hatasız kul arama gönül
Her nefis eksikle yürür hakikat yolunda
Nefs düşer, gönül yine kalkar
Hikmet sabrın içinde yeşerir
Kusuru bağışlayan kalp
İrfan kapısına sessizce varır
Hoşgörü, kâinatın kadim yasasıdır
Üstünde yürüyeni toprak incitmez
Rüzgâr dalı kırsa da ağaç susar
Bazen sükût da merhamettir
Ey insan, öfke ateşi kabarırsa
Aklınla tut nefsin dizginini
Öfkesine yenilen kendini bilmez
İnsan, nefsini yenen adıdır
Bil ki hoşgörü dergâh kapısıdır
Giren gönül genişler, daralmaz
Kendini affedebilen kul
Âlemi de rahmetle kucaklar
Rifat KAYA
5.0
100% (5)