Hasretin bir kor gibi yakar durur özümü,
Toprağına sürdüğüm yol eyle be Zeynebim.
Görmez oldu gözlerim senden özge yüzümü,
Bostânında süzülen gül eyle be Zeynebim.


Sînemdeki şu yara dermân bulmaz altesten,
Kurtar bu dertli cânı şu daracık kafesten,
Aşkın meyini sundun o mübârek nefesten,
Muhabbet deryâsında göl eyle be Zeynebim.


Gam yaşım feryâdımdır, çağlar durur hep gece,
Efkârınla cân buldu, satır satır her hece,
İsmin dilimde mühür, bitmez kutsal bilmece,
Dergâhında bükülmüş bel eyle be Zeynebim.


Gönül mülkü vîrândır, baykuşlar konar artık,
Dost bildiğim gölgeler, havada donar artık,
Tahassür ateşiyle, her yanım yanar artık,
Eritip şu rûhumu, sel eyle be Zeynebim.


Şu yaralı bağrımda, figânım arşa vardı,
Gözümden akan yaşlar, deryâyı yarıp kardı,
Senin bir tek kelâmın, kalpteki pası yardı,
Vuslatın kadehinde, mül eyle be Zeynebim.


Silip süpür gönlümden, o karanlık kederi,
Cevrinle pişmek için, beklerim ben seheri,
Yoluna kurban kıldım, özümdeki cevheri,
Zülfünün lülesinde, tel eyle ei Zeynebim.


Can pazarında ömür, bir pula satılmadan,
Toprağın kucağına, habersiz atılmadan,
Dünyânın çirkefine, bir daha katılmadan,
Dârının eşiğinde, kul eyle be Zeynebim.


---


Altes: Prenseslere verilen şeref unvânı.
Tahassür: Kavuşmak istenen şey veya kimse için üzülme, özlem.
Mül: Şarap.
Cevr: Eziyet.
Dâr: Ev.