bir ömür düşün ki vatanına adanmış,
her adımında ayrı yara,
her basamağında ayrı bir imtihan.

dudaklarında kelepçe,
sözleri zindana vurulmuş gibi,
hep susmuş,
hep susturulmuş bir hayat.

var olmakla yokluk arasında bir denklem
ince bir gölge gibi geçer ömrü,
adı çoğu zaman anılmaz,
kahramanlığı destanlara yazılmaz.

gün gelir taşlanır,
gün gelir hor görülür,
gün gelir hedef seçilir.
ama kimse dönüp sormaz,
sahi o taşların altında
ezilen kimdir?

sevdası karadır onun,
öfkesi ise asaleti gibi soylu.
dışarıdan dimdik görünür belki,
ama içinde
hep unutulmuş bir çocuk taşır.

en yalnız sokaklara bırakılmış,
en sahipsiz nöbetlere yazılmıştır.
yine de kırılmaz,
yine de eğilmez,
yine de yürür.

çünkü onun aşkının adı
göğsünde dalgalanan bayraktır.
onun attığı her adım,
o dimdik her duruşu,
şehitlere verilmiş
sessiz bir selamdır.

vekil zırhına saklanıp
hakaret edenler,
haktan söz edip
haklarını gasp edenler,
demokrasi diye bağırıp
linç düzeni kuranlar…

ne bilsinler;
o da bir ananın duası,
bir babanın emaneti,
bir evladın yarınlara uzanan umududur.

sürgüne gönderilen odur,
yollarında kaybolan odur,
adaletin terazisinde
hep en ağır tartılan odur.

kalabalıkların ortasında bile yalnızdır
bir dost eli arar bazen,
ama günün sonunda
yalnızca ailesinin sıcaklığına sığınır.

yine de sönmez.
çünkü o,
kül altında bekleyen
inatçı bir ateştir.

karanlığa sığmaz,
fırtınalarla sınanır.
ona kelepçe vuranlar
şunu hiç bilmezler
o, kelepçeyi bile
şanıyla taşır.

ve yine de ölmez,
öldürülemez,
silinemez.
çünkü bazı hayatlar
yalnızca yaşanmazlar
bir milletin hafızasına
destan diye kazınır.

polis olmak
öksüz bırakılmış bir sevda…
polis olmak
anadolu’nun yetim bahtı…

unutma
göğsündeki o bayrak dalgalandıkça,
senin şerefin
göklere yazılacaktır.

senin adın,
bu memleketin kara sevdasında
son söz gibi,
son nida gibi
yankılanacaktır.
*
Mehmet Demir
10426