Gün biter, karanlık iner ufukta
Gölge düşer içimizdeki umuda
Ama yine doğar güneş sabaha
Nur dolar yorgun kalan ruhlara

Kuşlar uçar göğün mavi yolunda
Umut eker kanatlarını çırpışında
Kötülük dolan kalp huzur bulmaz
İyilikten başka çare yok dünyada

Biraz güler, biraz da ağlarız
Bir gönüle konar göçer yaşarız
Bir avuç sevda sığar ömrümüze
Nice yükü sessizce göğüsler taşırız

Söyle gönül, değer mi bunca kedere
Kalp kırınca kalır insan dertlere
rüzgâr gibi ömür dediğin geçer
tutamazsın elinle bırakmazsın eser

Bir güzel söz, bir küçük tebessüm
İlaç olur kapanmayan yaraya
Sessizce dönüşür bazen bal’a
Dokunur en kırılmış kalplere

Günü gelir, toprak sarar bedeni
Ne ün kalır, ne servetin değeri
Bir iyilik bırak yeter geriye
Adın yaşar gönüllerin içinde

Biz bu yola sevmek için çıktık
Sevilmeyi kalbimizde hissettik
Bir iz kalsın kalplerin ufkunda
Hoş seda yeter, bunu düstur bildik

Söyle gönül, değer mi bunca eleme
Sevgi varsa hayat zaten değer aleme