Geçer mi?

İlk defa sorgusuz sualsiz inandım bir sevdaya,
Hiç şüphe düşmedi içime, tertemiz, olduğu gibi.
Ben deli gibi sevdim, sevildiğime sığındım
Rüya sandım yaşananı… meğer rüya gibiymiş sadece.

Gözümü kapıyorum şimdi, yine o sahildeyiz,
Bir bankta yan yana, deniz suskun, biz konuşuyoruz.
Martılar kanat çırpıyor üstümüzde telaşla,
Bak diyorum sana, bizim için bağırıyorlar.

Elinden tutup kaldırıyorum seni,
Küçük bir kız çocuğu gibi dönüyorum etrafında.
Gülerken gözlerin gülüyor ya hani…
Dünya susuyor o an, sadece biz kalıyoruz.

Birden alıyorsun beni kucağına eskisi gibi,
Bırak diyorum utanarak,
Sen kahkaha atıyorsun…
İşte en çok o gülüşünü özlüyorum şimdi.

Sonra yine o kahve…
Kimsenin olmadığı, sadece bize ait olan.
İki fincan, iki kalp, tek bir hikâye,
Ve şimdi… biri eksik.
Özledim galiba ben seni…

Hem de susturamadığım bir yerimle özledim.
Geçer diyorlar, her şey geçer…
Sahi bu da geçer mi gerçekten?
Kızıyorum kendime, ağlama diyorum,
Yeter ağlama sus
Ama içimde bir şey durmuyor gittiğin
o günden beri.

Gönlüme söz geçiremiyorum,
Anlatamıyorum kimseye bu iç savaşımı.
Anılar üşüşüyor gecelerime,
Bir bir, acımasızca.
Sen hiç yokmuşsun gibi yaşamayı öğren diyorlar

Ama ben… seni var sayarak kaybettim.
Belki bir gün,
Bu sızı da kabuk tutar, susar içimde.
Bazı yaralar iyileşmez, sadece susmayı öğrenir.