ben…
oturup da hüznün kıyısına
öyle methiyeler dizemem
her gidenin ardından
oturur üç beş kadeh içerim,
sıradan adamlar gibi,
dolanır dilime bir zaman hüzzam şarkılar
dağılır, düşer elimden sabır taşları
dalar gözlerim,
uzun uzun bilinmez uzaklara
sonra mı?
sonra unuturum herhalde her şeyi
unuturum kendimi de..
her gideni unuttuğum gibi…
ben susmayı, hiç olmayı
yok olmayı bilirim ancak
her terk edilen, adam gibi...
…
ben şair değilim!
anlatamam içimdeki hezeyanı
öyle ulu orta deliler gibi,
küsmem, kırılmam da kimseye
beklerim yeniden saf sevgiyi…
aldanır, çabuk inanır
kendim gibi bellerim
bana her gülümseyeni
…
ben şair değilim!
uykusuz kalamam gecelerce
serseri bir uyak peşine koşmaktan
yorulur yüreğim anlamsız,
düzenli mısralardan
ki; dünyanın dörtte üçü
hâlâ sularla çevriliyken
ben gibi yüzme bilmeyenlere
zordur ayrılık heceleri,
taşıyamam ayrılığın doğurduğu
hüzün gemilerini
çünkü, hasret fırtına
vuslat, serin bir meltemdir kalbimde…
…
ben şair değilim!
adım geçmez Leyla ile
hiçbir satırda
boyayamam gökyüzünü rengarenk
Veli’nin oğlu gibi
şiirler okurum, şarkılar söylerim
şairler kadar olmasa da bedbahttır kaderim
ama; ben de
korkarım şarabın gazabından
Üçüncü Şahıs’ın kendisi gibi
…
İçimde kurtlar uyurken
ulur da karşı kıyılarda
sevda sokağının aç köpekleri
aldırmam onca düğün, şenlik davetine
benim huzurum,
beni anlayan masum bir kalptedir…
beklerim…
gelmese de özlenen,
beklerim..
düşmem peşine ne gidenlerin ne geleceklerin
…
ben şair değilim!
sakın sormayın! şiir de sanat için derim
insan sevgim de doğa sevgim de aynıdır
ne eksik ne fazla
azınlıktadır toplumsal yaralarım
ve hiç olmadı dünya telaşım
en sevdiğim yanım
göğsümde yanan vicdanımdir
yineliyorum;
“Afrika dahil”olsa da
düşmem, düşemem peşine
en güzel boyunlu kanatsız meleklerin.
…
ben şair değilim!
bir gün olur da..
hasbelkader bize kalırsa şairlik
vah ki vah! üzülürüm şiirin haline derim.
🍁
Rafet Korkmaz (2023-2025)