Yüreğimde bitmeyen bir kışın ayazı var,
Dalımdan koparılan yapraklar gibi savruldum.
Oysa benim ömrümde hep bir bahar niyazı var,
Hiç ummadığım yollarda, hiç görmediğim kadar yoruldum.

​"Hak etmedim" diyor dilim, sessizce içime akarken,
Hangi iyiliğin bedeli bu, hangi vefanın borcu?
Yüzümde sahte bir gülüşle dünyaya bakarken,
Ruhumda sönmüyor adaletsizliğin o koru.

​Ben sevdayı bir sancı gibi en derinde taşıdım,
Yıkılan hayalleri onardım tek başıma, sustum.
Kendi yaralarımı yine kendi ellerimle kaşıdım,
Gözyaşımı içime döküp, kederimi kadere kustum.

​Kimse bilmez kalbin o gizli mahzenindeki yası,
İyilikten maraz doğar demişler, ne acı bir gerçek.
Kırılan her umudun ağır gelir insana davası,
Hangi rüzgar bu tozlu dumanı içimden silecek?

​Bir dağ gibi dururken, ufalanıp kum olmuşum,
Emeğimin karşılığı bu boşluk mu olacaktı?
Vefasız yolların ortasında yine yorulmuşum,
Bu koca yürek hep böyle mahzun mu kalacaktı?

​Şimdi kendime üzülüyorsam, kendime acıdığımdan değil,
Verdiğim her zerrenin zayi oluşuna yanıyorum.
Zaman geçse de geçmiyor bu haksızlık, bu ağır meyil,
Yine de o dik duruşumu, sessizliğimle koruyorum.