Herkesin romanı kendine ağır.
Yüreğin sızısı dilden dökülür.
Kimi sükut eder, tutar bir yasat,
Kimi yazmadıkça bağrı sökülür.

​İnsanlar, insanlar... Hepsi bir telaş,
Gözlerde gizlenen binbir türlü yaş.
Kimi ekmek derdi, kimi bir yoldaş,
Çilesiz bir nefes alan mı vardır?

​Kimi gurbet elde sılayı özler,
Kimi yollar bakar, yorgundur gözler.
Dermansız kalınca kifayetsiz sözler,
Sitemin yükünü kalemler çeker.

Yılları harcadım bir boş kağıda,
Dertler mi sığmadı, ömür mü bitti?
Dost bildiklerim kaldı uzağımda,
Her biri bir yana savrulup gitti.

​Kimi sılada bekler, kimi gurbette,
Derman arar olduk her bir zahmette.
Bir teselli varsa şu mühlette,
O da bu dertlerin bitmez nazıdır.

​Gönül bahçemizde güller kurudu,
Hasretin dumanı göğe yürüdü.
Yazmak ki; ruhun tek huzuruydu,
Kalem de sustu mu, dünya sızıdır.

​Sabır dedik, sustuk; taşlar çatladı,
Yükümüz ağırlaştı, dertler katladı.
Kader kalemini cana sapladı,
Herkesin romanı, kendi yas’ıdır.