Hüzün kapladı yüreğimi,
İki evladımı, kızımı oğlumu.
Çok özledim, anlayamadım.
Sanki yarım yok gibi yaşıyorum.

Şimdi ağlıyorum, ağlayacam.
Belki farklı olabilirdi.
Artık herşey bitmiş, yüreğim kanar.
Bu derde derman yoktu.

Üşüyorum ısıtmıyor hiç birşey.
Evlat hasretinin, özlemenin tarifi yok.
Karanlık gecede yapayanlız.
Susuyorum, susmak zorundayım.

Özlesemde dermanı yok,
İstemiyor diyorum artık beni.
Zaten küçüğü herşeyden yoksun,
En önemlisi babadan yoksun.

Biliyorum, belki beni affetmeyecekler.
Hiç bir zaman, haklılar,
Aslında onlar içindi herşey.
Kavga ortamında büyümeyecekler.

Yüreğimde ki yaranın,
Tabibi yok, olmayacakta.
Belki yanlarında olamayacağım.
Her zaman bir gölge gibi,
Arkalarında duracam.

İster benden nefret etsinler,
İsterse hiç arayıp sormasınlar,
Ben her zaman, arkalarında gölge gibi olacağım.
Elimden geldiğince, yanlarındayım.

Yüreğimden akan göz yaşları.
Kanaması dinmesede bu yaranın,
Sizler beni sevmesenizde,
Ben sizleri hep sevecem.

Usanmadan bıkmadan sevecem.
Hiçbir doktor, bu yaraya derman olamaz.
Dünya gelse bu acım dinmez.
Kanayan yaralarım, artık durmadan akardı...