Dünyada savaşlar var
Ölen masum çocuklar var
Sesi arşa yükselmiş anneler var
Sessiz çığlıklarına ses olan yoktu

Gençler birer birer ölüyordu
Savaşlar en çok masumları vuruyor
Hele bir ülke var herşeye burnunu sokuyor
Dünyanın sahibi sanıyor kendilerini

Olan masumlara oluyor her zaman
Siz hiç gördünüzmü zenginin evine şahadet makamına ulaşmış şehit
Ülke toplanmış çocuk katilini dışarı cıkaraklarmış bak hele
Zalim zülmü mazlumu ezecekmiş bak hele

İki günlük dünyayı bölüşemiyorsunuz
Çocuklar özgürce savaş olmadan büyüse olmazmı
Herşeye burnunu sokan katil devlet
Elbet seninde sonun yakındır
Zenginin gücü varsa garibin Allah’ı var

​Barış, ekmek gibi, su gibi aranır oldu,
Savaş, masumların alnında kara bir iz.
Dursun artık bu gölgelerin izi,
Yükselsin çocukların neşeli sesi.

Barut kokusu sardı, her yan kanlı çamur.
Bir yanda sönen ocaklar, bir yanda yetim feryadı,
Zalimin pençesinde can çekişiyor. hayat.​

Güneş utandı bugün, bulutun arkasına kaçtı,
Kendini güçlü gören devler indi, korku saçtı.
Ne çiçek kaldı dalda, nede bir kuş.
Sınırlar çizilir herkesin istediği yere.

Yürekler parça parça,umutlar dilsiz.
Kimse bakmaz ölenler çocukmu,kimsiniz
Kazananı yok, kaybedenler sessiz.
Durun artık ey zalimler siz kimsiniz.