Burası akıl hastanesinin birinci katı.
Herşey kapalı,dört duvar.
Gözlerim yaşlı, bağrım yaralı,
Söyleyin dostlara,güvene kapı duvar.

Sigara odası var,güvercinler geliyo cama.
Birde dinlenme ve yemek odası,onun dışında.
Dört duvar bir yer burası.
Dünyadan bir haber,bir yer işte.

Ne eski benim,nede yenisini tanıyabiliyorum.
Kaybolmuş,viran olmuş bir şehirim.
Kaderine küsmüş,dünyaya küsmüş,
Beyni sadece ölümü,düşünen bir varlığım.

Geçmiş,beynimin içini kemiren,bir fare gibi.
Geleceğimden güzel günler istiyorum.
Ama beynimin içi buna izin vermiyor,
Devamlı geçmişimi,bir tepside önüme sürüyorlar.

Burası akıl hastanesinin birinci katı.
Çeşit çeşit hasta var,dertleri var.
Benim sevdiğim var dışarıda,beni dört gözle bekleyen.
Bir tarafım onunla,bir tarafım uçurumun kenarında.

Düştü düşecek sahipsiz kalmış.
İşte burası,bir akıl hastanesinin birinci katı.
Geceleri soğuk duvarları,
Kapıları bütün gün kapalı.

Hüzün ve keder dolu odaların içleri.
İki fidanım,yavrularım var umut olan.
Belkide beni hayata bağlayan,
Solan fidanlarımı yeşerten,umut olan,yaşamak için,
Yaşamak için bir neden benim için.

Gel gelelim, beynime kötü düşünceler ağır vasıyor.
Umutlarımı alıp götürüyor
Gel gitler içinde,arada kalmış gibiyim.
Sessiz çığlıklarım,artık son bulsun istiyorum.

Burası bir akıl hastanesinin,birinci katı.
Söylenecek onca kalem söz varken satırlar yetmez.
Bunca acıya hangi yürek dayanır.
Duyulmadı duymadı, sessiz çığlıklarımı zamanında kimse.

Şimdi bu acıyla nasıl yaşanır.
Burası bir akıl hastanesinin, birinci katı.
Masum bir çocuktum ben daha.
Acımadılar,kıydılar bana.
Yansın bu dünya,zalimler yüzünden yansın.