​İnsan bir kere hata yaparsa,
Devamlı yapmaya alışır.
Dönmez bir daha doğru yola,
"Bir kereden bir şey olmaz" dersiniz.

​Hayat öyle kolay değil ki,
Bazı alışkanlıklar haddini aşar.
"İstemeden yaptı" dersin hataya,
Yapa yapa hata onun doğrusu olur.

​Önce küçük bir taş düşer dağdan,
Sonra çığ olur, kapatır yolları.
Gönül bir kere koptu mu bağdan,
Sarar ruhu o yanlışın kolları.

​Vicdanın sesi kısıldıkça kısılır,
Yalanlar gerçeğin yerine geçer.
Ruhun kapısı yanlışa asılır,
İnsan kendi sonunu kendi seçer.

​"Yarın dönerim" dersin o yoldan,
Lakin yarınlar hep dünde kalır.
Kırılır sığınacak en sağlam dalın,
Hatalar insanı elinden alır.

​Ayna sana yabancı bir yüz gösterir,
Eskiden utandığın, şimdi huzurun.
Karanlık zihinleri böyle eritir,
Kaybolur gider o eski onurun.

​Sözün bittiği yer burası işte,
Doğruyu yanlıştan ayıramazsın.
Kaybolup gidersin her bir gidişte,
Kendi nefsinle de yarışamazsın.