Cam kenarındayım
Hafiften aralıktı pencerem
Ve
HIRSIZ gibi içeri süzülüyordu
Rüzgar,
Sakin ve SESSİZCE.
Arada bir tıklatıyordu PENCERİMİ
Yağmurun ritimle dans eden damlaları.
Nefesimi soluduğumda YÜZÜN belirliyordu
Buğulanan penceremin
Aralıklı CAMINDAN.
O an zaman bükülüyordu
Ve
Değişiyordu gerçekliğim
Anlar için kayboluyordum.
Sarmalıyordu yeniden,
Korktuğum yalnızlığım tüm benimi.


Rüzgar gürlüyordu korkusuzca
Sanki
Hortlamıştı geçmişim ve
Peşimi bırakmayan zırvalamalarım.
Yağmuru hiç sorma;
Yüzümü şaplatan her damlasında,
Bir ömür kaçmaya çalıştığım
Haykırışlarıma dönüşüyordu
Alyanın göğsünü yara yara.
Gömülüyordu alya tümüyle karanlığa
Ve yarıyordu karanlığı
Henüz yanmaya çabalayan
Yaşlı sokak lambaları.
Görünmez oluyordu penceremden
Uzun uzadıya daldığım ufuk.
Yağmur kuruyordu tenimde
Ateşten gömlek gibi kuşandığı anılarım yüzünden. Rüzgar nefes alamıyordu
Ve yere yapışıp öylece kala kalıyordu
Sırtındaki küfeye doldurduğum geçmişin
Tükenmek bilmeyen yükü yüzünden.
Cam kenarındayım
Yüreği ritimsiz halde.