Maske takmış yüzlerle, her gün aynı sahnede,
Kalabalık içinde, yalnızız bir hanede,
Düşünceye vurulmuş, kelepçe var yine de,
Korku dolu gölgeler, yankılanır bu yerde,
Kimsesiz ve yalnızız, şu karanlık kabirde.

Putlaşmış arzularla besleniyor meydanlar,
Sözler vitrinde bir süs, suskun kalır vicdanlar,
Selam verirken bile, kirleniyor lisanlar,
En temiz umutlarda, gül yerinde diken var,
Yolumuz sarp ve yokuş, yürüyenler hep bizar.

Kaybettik istikbali, mazi bize yabancı,
Dürüst sandık herkesi, aslında hep yalancı,
Kendimizden kaçarken, her gün çıktı bir sancı,
Toprağın altı mezar, üstü gül, çiçek dolu,
Ruhlar nefes alırken, kalp yaşayan bir ölü.

Şehrin en yüksek yeri, günah dolu bir saray,
Merhamet unutulmuş, taş kesilmiş her birey,
Hakikatı savunan, zalim olmuş bir karay,
Koşanlar, yarışanlar… gözleri kör ve dehşet,
Akıl susmuş köşede, hüküm sürüyor vahşet.

Sokaklar dolup taşmış ama kalpler boş gezer,
Düzen köle düzeni, gelenler nağme dizer,
Bir avuç hokkabazla, kazılır her gün mezar,
Düzenin bekçileri, hep alkış peşindeler,
Hakikati örtmeye, bir yarış içindeler.

Mülkler elde toplanmış, sözler başka dillerde,
Adalet arar olduk, taş kesilen hallerde,
Baş ayrı, beden ayrı oynuyor bu ellerde,
Sorgulamak yasaktır, düşünmek ise bir suç,
Gülmek maskeye kalmış, ağlamak ise çok güç.

Güven bir yanılgıdır, hali bildim bileli,
Doğru yanlış karışmış, tartılar hep hileli,
Kimlikler değişkendir, yüzler ise maskeli,
Kim kiminle bilinmez, anlamak oldukça zor,
Şu riyakar yüzlere bakmak sanki bir dekor.

Nerede bu adalet? Nerede bu terazi?
İsimsiz ve kimliksiz gezenler var arazi
Ahireti satmışız, dünyadan olup razı,
Adalet hukuk bitmiş, bu hayatta her yerde
Görürüz hakikatı, gittiğimiz mahşerde.

Maskeli kalabalık sahnede oynuyor hep,
Her gün başka bir yüzle, içinden kaynıyor hep,
Günaha ortak olmuş, susan da yanıyor hep,
Kalmışım hep ortada, ne yarımız ne de tam,
Karanlık bir çağdayız, kirlenmiş bütün ortam.

...andelip...

Dost Kalemlerden.

Vicdanlar sağır olmuş, duyulmaz hiçbir nida,
Hakikat sürgün yemiş, her köşe bir elveda,
Ruhlar pazara düşmüş, satılıyor her eda,
Güneşi bekliyoruz, zifiri bir gecede,
Anlamını yitirmiş, hayat her bir hecede.

Gönül heybemiz boşalmış, yükümüz ise keder,
Bu devranın çarkları, hep zayıfı mahveder,
Kimi servet peşinde, kimi canıyla öder,
Dost bildiğin aynalar, şimdi yabancı bakar,
Bu karanlık çağ bizi, içten içe hep yakar..............Ebuzer Özkan