Bir kırmızı ancak bu kadar güzel ve sır dolu bir gizemle anlatılabilirdi..

Pencere kenarına yansıyor kızıl ışık..
Karanlığın eşiğinde duran bir sır gibi sanki..
Ne tamamen gündüz oluyor ne de gece..

Bazı geceler vardır ki; ne tam karanlıktır, ne de aydınlığa meyleder…
İki zamanın, iki duygunun, iki suskunluğun arasında asılı kalır.
İşte o anlarda bir mum yanar; ne sadece ışık verir, ne de yalnızca ısı…
İçte saklı kalmış duyguların, dile gelmemiş yakınlıkların,
ve adı konmamış bir hâlin tercümanı olmuş bir sızı.
bunun adı kırmızı;

“Kırmızı”, burada yalnızca bir renk değildir;
yaklaşmanın mı? yoksa çözülmenin mi?
olduğunu ayırt edemediğimiz bir ince çizgi gibidir.
Ne bütünüyle bir kavuşma, ne de tam bir ayrılıktır…
Daha çok, iki ruhun birbirine usulca karıştığı,
sınırların silindiği bir eşiktir esasında....

İşte bu şiir;
gecenin sessizliğinde, bir mum alevinin titrek diliyle anlatılan,
yaklaşmanın değil, iç içe geçmenin bir hikâyesidir.

tebrik ediyorum harika bir şiir olmuş..
saygılar..