Gece kaburgalarıma firâk mühürlerini basarken, katre katre karardı içimin semasında kandiller..
Ay, kendi yüzünü sakladı kırık aynalarımdan..
Ben adının gölgesinde eksilen bir ömür taşıdım sadece..

Zannetme ki senden kalan izleri zamanın avuçlarına teslim ettim.
Zannetme ki adını içimde susturunca kalbim de sessizliğe gömüldü.
Zannetme ki yollar değişince içimdeki yönler de değişti..
Zannetme ki geceler seni benden eksiltti..
Zannetme ki küller savrulunca ateş tamamen sönmüş oldu..
Zannetme ki unutuşun kıyısına bıraktım seni..

Ben seni, ömrün çatlayan saatlerinden düşen anlara sakladım..
Ben seni, gecenin omzunda büyüyen sessizliklere işledim..
Ben seni, yağmura karışan eski bir şehrin yalnızlığı gibi taşıdım..
Ben seni, kalbimin en kuytu yerinde unutulmuş bir mevsim gibi büyüttüm..
Ben seni, içimde eksilen her şeyin yerine koyup tamamlanmayı bekledim..
Ve sen gittikten sonra bile içimdeki yankın kalbim duvarlarına çarparak geri döndü..

Ey gözlerinin içinden geçen hüzün nehirlerinin yolcusu..
Sen gidince rüzgârlar bile adresini şaşırdı..
Solgun bir akşamda avuçlarıma döküldü yapraklar.
Her biri adının yarım kalmış hecesi gibi titrerken, gökyüzü sustu..
Yıldızlar yüz çevirdi usulca.

Hasret dedikleri şey mesafe değilmiş meğer..
Bir bakışın ortasında ömrünü donduran gizli bir mevsimmiş.
Gözler kapansa da o mevsim çözülmezmiş..
İnsan içerde tek başına kışa mahkûm kalırmış.

Ben ki adını kalbime nakşederken,
parmak uçlarımdan kan değil, mevsimler aktı.
Ben ki her secdede biraz daha eğilip o hüznün gülüşü oldum..
Yüzümde sabır, içimde kıyamet taşıdım.

Ayrılık bir gidiş değilmiş.
İçte sessizce çalan, susmayan bir saatmiş.
İnsan en çok da
gelmeyeceğini bildiği kapının önünde umuda takılı kalırmış.

Sorarsan hâlâ ne kadar kaldı senden bende diye;
Bir ömür eksildi içimden derim..
Söylemesi güç…

Şair diyor ya hani:

"Seni anlatabilmek seni..
Bilmem ki nasıl?..
Nasıl”..?

Lâkin bil ki;
seni unutmaya değil,
Bir elif miktarı yaklaşsam kendime, yine sana düşeceğim..
Ve yine gözlerinin karasına yenileceğim…


Elif ERDEM