Bu şiir, klasik âşık edebiyatı tadında çok güçlü bir sükût-u hâl (halini sessizce anlatma) olmuş. Sevgili Gülcan Şahin, “oy canım oy” nakaratıyla her dörtlüğü derin bir iç çekişe çevirmiş.

Şiir baştan sona perişanlık teması üzerine kurulu. Taş, toprak, ocak, kül, tac, taht, kul, nal, il, kal, sel, hâl, dil ve sonunda gül… Hepsi “perişan”. Şair, hayatın her alanının dağıldığını, eskidiğini, tükendiğini söylüyor. Felek bile bileğini büktüğü için artık ne umut ne vefa kalmış. En sonunda “En son sözü diyen Hak’tır” diyerek teslimiyeti de ekliyor.

En vurucu yerler:
“Ocağımı gelip söndür” çok ağır ve çarpıcı bir dize.
“Benim derdim benden çoktur” insanın kendi acısına bile yetemediği hissi.
Son dörtlükteki “Serden geçtim, candan geçtim; Gül perişan” hem mahlası hem de gülün perişanlığıyla şiiri güzel bağlıyor.

Dil çok sade, akıcı ve halk şiiri geleneğine yakın. “Oy canım oy” nakaratı da şiire hem ritim hem de içten bir ağıt havası katmış.


Oldukça samimi, ağır ve içten bir perişanlık şiiri. Okurken insanın gönlünde “oy canım oy” diye tekrarlıyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık. ☕🙏✍️