Kulağımı kapının gıcırtılı nağmesine bıraktım
Öyküler tatsız artık
"Bir varmış" lar yok olup gitmiş
Dikilen ağaçların sahipleri ölümlü
Giysiler eskidi, bayramlara yarım giriyoruz

Matemler bile eskisi gibi değil, yas’lar ; yaş’lar
Fikrimde savaş var ve ben hep yenilen tarafım
Bir zaman sonra arafı seçtim
Çok geç(ti) anladım...
Sabahladım

Oyuncakları kırılan çocuklar ağlamıyor artık
Hevesleri yumru olanlar sokak aramıyorlar
Soğuk banklar denize karşı değil
Kaldırımları söylemiyorum bile

Anlamlı sözcükler kurmaktan vazgeçtim
Sanki susmak herşeyi anlatıyor
Kafamda kurduğum o salıncak boşa çıkınca
Hayallerimi bırakıyorum
Birikiyor bulutlar
Ve ben umutlarımla aynı çerçeveye sığamıyorum

Planlar, planlar, planlar...
Herşey çok kurmaca; çok sahte bu yapılanlar
Bir, iki, üç...
Ve bu güç uğruna insanlar kırıyor
Döküyor, söküyor kalpleri
Okuyorum bu cümleyi
Kır’a çarpıyor yıldırımlar

Dumanlar yüklendi yüklerini
Bıraktı dünya sisli dileklerini
Diyeceklerimi deyiverip
Bu sarsıcı çağı devirip
Sattım kürekleri, kumları
Döktüm sarnıçta ki son yudumlari

Adımlarımı bırakıp, adımı aldım
Daldım bilinmeyenler denizine