Hüznümün ortasındayım,
Kederim beni esir aldığı pusuda.
Masum değilim, mazlum da ama
Bazen gitmek ister insan...
Sessize almak ister kendisini...
İçindeki fırtınayı
Dışarıya kopartamadığı için,
Onu tutan,
Çekip kendisine perçinleyen,
Her şeye inat
Kendi içinde kendine gömülmek ister...

Siz hiç bir rüyanın ortasında
Uçurumdan düştünüz mü kendi yatağınıza?
Hiç ruhunuzun sıyrılıp
Alabildiğine özgür bir mahkûmiyete
Uçtuğunu?

Siz kendi elinizle yaktınız mı hiç
Kalbinizi odun ateşinde?
Bana ilk depremin vurduğunda
Çatladı göğüs kafesim
Ve söndü gözümdeki ışığın feri.
Sanırım fırtınadan sonra
Böyle durulur deniz,
Böyle sakinleşir volkanların püskürmesi.
Kavimler böyle yok olup,
Böyle terk eder kuşlar ülkelerini.

Seni kendimle harmanlarken bile
Belaya tutulmuş hastalar gibi
Ne bir nefes ne bir bakış
Tedavi etmiyor hiçbir şeyi.
Bir avuç şefkat istiyor kalbim...
Sus kalbim...
Konuşma diyorum...
Olmuyor...