Şimdi gidersen,
Tahrip gücü yüksek bir bomba gibi
Paramparça olur yüreğim.
Alışkın değilim sensizliğe,
Göğsüme dolan nefesin adı sensin.
Gözlerimdeki bakışların gördüğü sen.
Ben kendimi biliyorum,
Sen de bilirsin beni.
Bir müptela gibi bağımlıyım sana.
Sesin olmazsa sağır olur kulaklarım.

Eğer sen şimdi gidersen,
Toparlanamam,
Dağılır, un ufak olur her bir parçam.
Sana çıkmayan tüm güzergâhlarda
Ayaklarım bileklerimden kırılır.
Hiçbir yere sığamam,
Şu yamacına sığındığım hatıralar
Üzerime yıkılır.
Bir deprem gibi yayılırsın tüm hayatıma.
Düşlerim esir kalır rüyalarımda.
Seni hatırlatan her şey
Mil çeker uykularıma.

Bilirsin beni,
Güç yetiremem sensiz doğan sabahlara.
Ben alışkın değilim
Gözlerimi sensiz bir güne açmaya.
Uzaklaştığım her kötü alışkanlık
Bir bir yapışır yakama.
Mesela senin için bıraktığım sigaraya
Tövbesini bozmuş bir günahkâr gibi
Yeniden başlarım.

Yüzünü özlediğim zamanlarda
Dilime dolanan bir şarkı gibiydi adın.
Sessizdi, sensizlikti ve ilkti.
Sanki hiç basılmamış bir kitabın
Hiç okunmamış sayfaları gibiydin.
Okudukça seni,
Kaybolup gidiyordum hikâyelerinin içinde.
Şimdi gidersen
Delilik gibi bir suskunluk çöker dilime.

Şimdi korktuğum tek şey
Ecelimmiş gibi gelip çattı kapıma.
Sanki yolun hiç bana çıkmamış gibi
Çekip gideceksin işte bir anda.
Yüreğin nasıl taşıyacak
Kimsesiz, sensiz bir başıma kalışımı?
Bana Eylül’ü anlatmasınlar bir daha.

Şimdi gidersen,
İçimde bir çığlık gibi birikir yokluğun.
Haykıramam, anlatamam, yazamam.
Yüreğim yaralanır da
Merhemlere saramam.
Şimdi gidersen
Tedirgin bir çocuk gibi
Kala kalırım arkanda.