Gidersen,
En çok ben özlerim,
Gözlerindeki gülüşü,
İçimi eriten nazlı bakışını özlerim.
Ne seni düşündüğüm geceler
Ne hayalin avutur gönlümü.
En çok ben yanarım sigaramın külünde.
Duman olur, çöker içime hasretin.
Kimse görmez içimin
Sana yıkılan tarafını,
Anlamaz kimse yüzümdeki kederi.
Çaresiz kalışımı anlatamam kimseye.

Gidersen,
En çok ben kalırım bir başıma,
Bir de şu gözlerimdeki hüzün.
Vaktiyle ne sabahım kalır
Ne akşamıma batan güneşim.
Sana vurulan kalbimin yetimliği
Ne hâlimden anlar ne dilimden.
Nasıl dizginlenir,
Nasıl sineye çeker özlemini?
Sormaz mısın hâlimi,
Bilmez misin kimsesizliğimi,
Duymaz mısın sen diye haykıran sesimi?

Gidersen,
Kendi yağımızda kavrulan
Hayallerimize ne olur,
Melekler kanat çırpar mı
Gökyüzüne uzanan dualarımıza?
Göğsüme konan ellerine
Dokunabilir mi kalbimin atışı?
Ya sen nasıl uyursun geceleri,
Nasıl çekersin sabır tespihini?
Mevsimlerin nasıl yetişir eylüle,
Bir hazin yalnızlık düşmez mi gönlüne?

Gidersen,
Sana gelemem diye korkuyorum artık.
Yolların çıkmaz sokağında kaybolurum.
Yârim, ey benim güleç yüzlüm,
Ayrılık vehmi düşmesin gönlüne.
Ellerimizden düşerse sevdamız
Parçalanmış bir hayatın tam ortasında
Ben en çok kendi içimde kahrolurum.