Adeletin Terazisi

Gecenin karanlığında duyulur terazinin fısıltısı, adalet denir ona,
Ay ışığının altında titreyen yaprak gibi, ürkek bir kalp ata ata.
Yargı terazisinin kefesinde umut ve korku, bir deniz gibi dalgalanır,
Elbet tartılır bu hayatta her bir günah ve sevap, adaletin gözleri asla kapanmaz.

Bir yargıcın kalemi kadar keskin sözler, zamanın sesini deler geçer,
Dadından kalmış bir meyve gibi göze batar, unutulmak istemez.
O an gelir ki, ruhların çıplaklığıyla karşılaşırsın, geçmişin kefesi ağır,
Kimi zaman gök kubbeye dokunan yüksekliktedir, bir çığlıkta düşmeyin.

Derinlerde bir yerde, kalabalığın içinde bir yalnızlık var,
Düşler ve gerçekler arasında salınan bir sarkaç gibi.
Adaletin terazisi, hayatın terazisi, eşitlik arar her daim,
Gözyaşlarıyla ıslansa da kefeler, yine de dengeyi bulur bir gün.