Gerçekten seven
kendini geride bırakır.
Sevda,
bir kalbin kendinden vazgeçmesidir.

Onu düşünürken
adını unutur insan.
Benlik,
yavaşça silinir içinde.

Kusur görmez gözleri;
en kırık yerinde bile bütünlük arar.
Ne yaparsa yapsın,
hep saf, hep temiz kalır.

İyiliği aleyhine dönse bile
kalbi itiraz etmez.
Bazı sevdalar
zarar görse de eksilmez.

Yapmacık bilmez böyle bir duygu;
halis, muhlis, hesapsız.
Kalpten sever,
görmese de, bilmese de taşır onu içinde.

Onun gözünde
dünya tek bir yüze iner;
en güzel, en uzak, en erişilmez…
bir ihtimal gibi yaşar.

Gerçekten seven unutmaz;
adı anıldığında içi ürperir.
Sever… ama kavuşamaz;
yazın ortasında
soğuk suya bakıp içememek gibi.

Ve bilir ki sevda,
bir damla su gibi,
tadı tuzu yokken bile
yaşatır içindeki sonsuzluğu.

Ulaşılmaz o olsa da,
kalpte her zaman bir cennet saklıdır;
ve seven, en uzak yüze bile
hep en yakın olanı görür.

mesakin-29/03/2026