Gitmenin Ardından

Gidişini okudum…
Satır aralarında değil,
Eksildiğin her kelimede buldum seni.
Sandığın gibi sessiz değildim aslında,
Ben de bağırdım içimde,
Ama bazı sesler vardır,
Sevdiğine yük olmasın diye
Kendi yankısında boğulur.

Sen giderken
Bir baharı değil,
Bir ömrün en ince yerini aldın yanında.
Ben kalmadım öylece…
Ben de gittim aslında,
Sana “kal” diyemediğim
O ilk susuşumda.

Biliyor musun,
Sevmek bazen tutmak değildir,
Bazen en çok
Ellerin titrerken bırakmaktır.
Sen üşüyerek sevmişsin ya beni,
Ben de yanarak sevdim seni…
İkimizin ortasında
Bir mevsim hiç yaşanamadı.

Şimdi sen gidiyorsun,
Ben kalıyorum sanıyorsun…
Oysa ben de
Senden arta kalan her şeyden
Yavaş yavaş çıkıyorum.

Ne kızgınım sana,
Ne de kırgın artık…
Bazı hikâyeler vardır,
Suçlu aramaz,
Sadece susarak biter.
Ve bil diye söylüyorum
Ben seni en çok
Kalmak isterken bıraktım.

Çünkü sevgi,
Bazen gitmek kadar ağırdır…
Ve ben
Artık kendimi incitmeden sevmeyi öğreniyorum.

Hoşça kal demiyorum sana,
Çünkü bazı vedalar
Kelime kabul etmez.
Ama şunu bil…
Gerçekten sevdim seni.
Ve bu,
Hiçbir gidişin silemeyeceği kadar derin.