Aynı Evde Eksilenler
Abime söylüyorum,
çünkü bazı suskunluklar
yıllar geçse de yer değiştirmiyor.
Bir çocuk düştüğünde
ilk sana bakar ya hani
sen bakmadın.
Dizindeki yara kabuk tuttu belki
ama içindeki abi kelimesi
hep açık kaldı.
Unutamıyorum,
aynı sofrada oturup
hiç aynı cümlede bir arada olamadığımızı unutamıyorum.
Gülüşler vardı, evet,
ama senin payın hep eksikti.
Bir şaka yapılırdı,
herkes gülerdi,
sen ya kalkardın
ya da duvar olurdun.
Kırgınım,
çünkü bir evde
iki yabancı gibi büyümek
kader değil, tercihtir.
Sen mesafeyi seçtin,
ben o mesafenin içinde
kendime yer aradım.
Bir gün bile
nasılsın? diye sormayan bir abinin
iyiyim cevabını hak etmediğini
çok geç öğrendim.
Babam,
sen sadece bir imza değildin,
ama hep öyle davrandın.
Hayatın en zor yerlerinde
adın vardı, kendin yoktun.
Evin içinde bir sandalye gibi
hep aynı yerde,
hep aynı sessizlikte.
Baba olmak
yalnızca ekmek getirmek değil,
o ekmeğin bölündüğü masada
bir kalp de bırakmaktır.
Sen ekmeği koydun,
ama sevgiyi kaldırdın sofradan.
Bir kızın ağladığını
duyup da duymamak
en ağır işitme kaybıdır.
Sen sağır değildin,
sadece yüzünü çevirdin.
Annem,
senin yorgunluğun
evin duvarlarına sinmişti.
Herkesi idare ederken
kendini kaybettin.
Bir çocuğun gözünün içine bakıp
geçer dedin her şeye,
ama bazı şeyler
geçmek için değil
anlaşılmak için vardır.
Sen susmayı öğrettin,
sabretmeyi,
katlanmayı,
ama kimse öğretmedi bize
itiraz etmeyi,
kendimizi savunmayı.
Bir evde
anne susarsa
çocuklar fısıltıyla büyür.
Biz bağırmayı bile
içimizden yaptık.
Ve ablam,
sen sadece erken büyütülmedin,
eksik büyütüldün.
Bir oyunun ortasında
ciddi ol denilen çocuk gibiydin.
Ne kahkahan tam çıktı,
ne gözyaşın rahat aktı.
Aynaya baktığında
kendini değil
sana biçilen hayatı gördün.
Adın söylendi
ama hiç gerçekten çağrılmadın.
Bir insanın en büyük yalnızlığı
kalabalık bir evde
kimseye ait hissedememektir.
Sen o yalnızlığı
en küçük yaşında öğrendin.
Ve ben
bu evin içinde
herkesten biraz yarım kaldım.
Abiden mesafe,
babadan sessizlik,
anneden sabır,
senden eksik bir çocukluk aldım.
Şimdi yıllar geçse de
bazı anlar
hiç eskimiyor.
Bir kapı kapanışı,
bir bakış kaçışı,
bir boşver cümlesi
hepsi içimde hâlâ ilk günkü gibi.
Bu bir hesaplaşma değil sadece,
bu bir hafıza.
Kimsenin hatırlamak istemediği
ama benim unutamadığım
bir evin kaydı.
Çünkü bazı aileler
dağılmaz
içten içe çözülür.