ENİŞTE
​Ablam özlemiş, seni yazdırdı bana mektup;
Mektubu alır almaz, gelsene be enişte.
Hasretinden yaparsa bir delilik yeminle
Sincanı’ yakacakmış, bilsene be enişte!

​Özlemin ile benzi, sararıp soldu bacım;
Öfkeden saçlarını, her gece yoldu bacım.
Yazık değil mi? Boynu bükükde kaldı bacım;
Ansızın kapısını, çalsana be enişte.

​Zarf içine kokunu koy, belki teselli olur;
Seven bahane etmez ki, bir yolunu bulur.
Yılda iki gün olsa, insan yanında kalır;
Gelip kızın gönlünü, alsana be enişte.

​"Her zaman kadersizim," diye bahtına düşman;
Senle evlendiğine söylemez ama, pişman!
Seven için deymez mi yüce dağları aşman?
Birazcık. merhametli olsana be enişte.

​Evde çoluk çocuğu, kırıp geçiyor kadın;
Duymaz mısın sitemli konuşurken feryadın?
Sabır taşarsa asla, anılmaz evde adın;
Gelip de gözyaşını, silsene be enişte.

​Umudunu bitirme, yoksa sana kin tutar;
Seven kadın sevdiği için, zehiri yutar.
"Gelmem" dersen, yürekten seni söküp de atar;
Yoksa yol parası elden, bulsana be enişte!

İstanbul’u mekan mı tuttun, neden gelmezsin geri
Alev alev yanıyor sinesi harman yeri
Hasret çekmek zor iştir, kaldı bir kemik deri
Yeter be bir karada kalsana be enişte

​Sevgi, saygı bir yere kadar; unutma sakın!
Ayrılıklar bu yüzden olur, etrafa bakın.
Gayretliyem der; Ayşe, Fatma’ya olma yakın;
Mutlu olup ablamla, gülsene be enişte.

İzzet Gayretli