Yazamamak değil korkutan, seni unutmak.
Zihnimde eskiyen anılar, zihnimde ağıt var.
Dert sahibi gönlümde fırtınalar durulmaz,
Gözlerimde sağanak var, dağılmıyor bulutlar.

Seni şiirle hatırlıyorum, satırlarda izdüşümün.
Silinmesine izin vermem aklımda şuh gülüşün.
Bizi düşün, yokluğunda güneşim üşür;
Bir bahane bul, gel; sabırla bekliyorum dönüşünü.

Rabbimin lütfu, zorlandığım tek sınavım.
Sana açım, nefsim yokluğunla sınanır.
Günde beş vakit duamdan eksik olmaz adın.
Son bir adım, elimden tut; atlatayım sıratı.

Seni anmak ibadeti dilimin.
Sesin kulağıma nakşeder en güzel müziğini.
Gören gözün cenneti, miski amberi evimin.
Varoluşun açıklanamaz, kıskandırır bilimi.

Değerlim, yeryüzünün en kıymetli hazinesi.
Ulaşamayacağım kadar uzaksın, hem de içimdesin.
Beni sana sevdiremedim, ben sende hiçim, kesin.
Bitmiyor bu pis düşüncenin muhakemesi.

Sarmaşık gibi sardı bedenimi korkular.
Güneş battığında mesaim; sen, muzdaribim uykudan.
Gün ağarırken dağılır ne varsa korkulan.
Cevabı bulur içimdeki sorgular.

Biraz da suç sende, aşka karşı gamsızsın.
Dilimin bağını çözüverdi yalnızlık.
Elçiye zeval olmazsa dil günahsızdır.
Ne yani, sende kusur bulmak imkânsız mı?

Hüzne vurmam da canımı yakıyor oluşun var.
Çok bekledim nöbette, hasretin koğuşunda.
Beni sensiz bırakman cezam mı, konuşulmaz.
Kalbim onu kusur bilir, susuşundan.

Bir cümlenle yer yerinden oynar.
İçinden gelmiyorsa zorla olmaz.
Sükûtun celladım, celladım olma.
Beni sevmeyi dene bir kez, zor da olsa.

“Seni seviyorum” demek kolay, söylesen yeterdi.
Hissetmediğini anlarım da söylemen yeterli.
Beni sevdiğini bir kez söyle, kalbe sen yetersin.
Seni sevdiğimi bin kez söylesem yetersiz.

İlk göz ağrım, hafızamın ev sahibi.
Ruhumu kuşatan efsunun sahiri.
Neredesin, nasılsın bilmiyorum ahvalini.
Duyan duymayana anlatsın; deli değil, şairim.