Çok zaman geçti farkındayım,
Senden bu denli uzaklaşmak ne kadar ayıp.
Tükendiğimi görüyorum geçen günleri sayıp;
Kalbim geçmişe hayıflanır, adını sayıklayıp.
​
Karşılaşacağımız gün geldi,
Ulaşır sesim sana, belki dinlersin.
Kimin için yazıldığı bilinmeyen satırlarda,
Kendini bul ve söyle; duyanlar imrensin.
​
Herkes nasıl sevildiğini bilsin,
Yokluğuyla verdi bana en büyük dersi.
Beni sevmediğini nasıl dersin?
Bir de gözlerime bakıp söyle, inanırım belki.
​
Pişmanlığımı yüzüme vur, bağır;
Öfken sönecekse yağmur olurum ağlayıp.
Af dilerim, inkâr etmem hatalıyım;
İzledim sen giderken, ellerimden kayıp.
​
Ayrıldı yollar, hikâyemiz bitti,
Ben de gönül işlerinden elimi çektim.
Merakta kalma diye içimi döktüm;
Belki son değil bu şiir, kavuşmamıza bilettir.
​
Aramızdaki mesafe çok uzak maalesef,
Gelirdim, bir adım senden bekledim sadece.
Aşkı zorlaştırman ölüme davet hem;
Ne gerek vardı yürüyecekken birlikte saadete?

Gel, çıkalım en yüksek dağın yamacına,
Sana sevgimi göstereceğim binlerce açı var.
Ormanlar, denizler hizmet eder amacıma;
Gördüğüne de inanmıyor aşktan kaçınan.
​
Görmek istemeyen göze ışık fayda etmez,
Kazandığını bilir, kaybettiğini bilmez.
Elimden ne gelir dünyaları versem?
Kâr ettiğini söyler, kaybettiğini görmez.