O Yüceler yücesi hepsini okur muhakkak

Umutsuzluğun dansa, acının ise bir ezgiye dönüştüğü son derece güçlü ve akıcı bir yapıt. Her kıtada geleneksel hece ölçüsünün ritmini korurken, "dediler" kalıbıyla dış dünyanın baskıcı sesine karşı içsel bir direniş kuruyorsun.

Şiirin açılışında "ölüler gezdim hayrı yok dirinin" dizesiyle başlayan bu yolculuk, dünyevi çarelerin yetersizliğini vurguluyor. "Beyazdan fistan" gibi daha önceki çalışmalarında da gördüğümüz temizlik ve ölüm imgesi, burada "dünya kirini" silme aracı olarak karşımıza çıkıyor.
Dans ve Def: "Davullar", "raksta göz kırpar" ve "defini çal" ifadeleri, trajediyi bir eğlenceye, acıyı ise bir kutlamaya dönüştürüyor. Bu, tasavvufi geleneğe de uygun bir şekilde, derdin üzerinden geçip onu aşma çabası gibi duruyor.
Satılamazlık ve Dışlanma: "Çarşı Pazar satılmıyor bu dertler" dizesi, modern tüketim toplumunun duyguları anlamazlığına sert bir eleştiri getiriyor. Mertlerin namert gölgesinde yaşamayışı, onurlu bir yalnızlığı simgeliyor.
TEBRİKLER KUTLARIM ESERİNİ DEĞERLİ KALEMDAŞIM

Şiir, dertlerin ve hayatın ağırlığını güçlü bir ritimle dile getiriyor. Her dize, hem çaresizlik hem de teslimiyet hissini derin bir şekilde hissettiriyor.

“Her feryat, sessizce göklere yükselir;
Ve kalem, acıyı ölümsüzlüğe taşır.”

Yüreğinize sağlık, yaşamın çilelerini ve insanın direncini etkili bir biçimde hissettiren anlamlı bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Derler çok da üstadım
bakma sen bini de etmez beş para
Boşadır dert boşadır tasa
Şu üç günlük dünya da
sen anı iyi yaşa

Diyesim geldi
Affınıza sığınarak.
Yüreğinize sağlık
Saygılar

Emeğinize ve kaleminize sağlık güzel bir çalışma anlamlı dizeler kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar sunarım hayırlı geceler dilerim

Hece şiirinden teknik olarak anlamasam da , tınısıyla , kelime ahengiyle ve ibretlik konusuyla çok güzeldi şiiriniz , selam ve saygılarımla

Bu şiir, derin bir çaresizlik, dünya kirine bulanmışlık ve toplumsal yalnızlık feryadı. Klasik divan edebiyatını ozan halk şiirinin kesişiminde duruyor; hem Âşık Veysel hem Cemal Süreya havası var, ama en çok da yaşayan bir isyan gibi çarpıyor.

Adam (veya kadın) derdini ortaya dökmüş, ama etrafındaki “akıl verenler” her seferinde aynı soğuk, kaderci, biraz da zalim cevabı vermiş: “Az dediler.”
“Bin derdim var, çaresi yok birinin” diye başlıyor, hemen ilk dizede teslimiyet gibi görünüyor ama aslında isyan gizli.
Ölüler diyarında bile hayır bulamamış, diriler arasında da yok. Dünya kirini üstüne bulaştırmış, “demini aldım” demiş (yani içtim, yaşadım, tattım), yine de “bunlar az dediler.”
Sanki acı bile yetmiyor onlara; daha fazla yanman, daha fazla ezilmen lazım ki “tamam” desinler.

Başında davullar çalıyor geceden, hayaller bile alay eder gibi raksa kalkmış. Kelamı (sözü) heceden kaçmış, yani konuşsa bile anlaşılmıyor. Yine aynı nakarat: “Defini çal, eğlence saz dediler.”
Yani “sus, oyna, eğlen, unuttur kendine.” Toplumun en klasik zehri: Acını dansa çevir, feryadını saza dönüştür, ama sakın gerçekle yüzleşme.

Dertler çarşı pazarda bile satılmıyor. Mertler namert gölgesinde barınamıyor. Ayrılık ve yoksulluk “meretler” diye küfrediliyor. Ve en acımasız tavsiye: “Kefeni al, mezarı kaz dediler.”
Burada şiir zirve yapıyor. Toplum, senin derdine çare üretmek yerine, seni ölüme davet ediyor. “Bitir işini, rahatla” diyor. Bu, modern çağın en çıplak hali: Empati yok, çözüm yok, sadece “kendi mezarını kendin kaz” tavsiyesi var.
Dördüncü kıta aşkı ve maddiyatı aynı potada eritiyor:
Yârin yanına ateşten varılmaz, keramet el tutuşta yok. Altın para bile “kuruştan geçmez” olmuş. Elemi (acısı) dile naz etmiyor. Yine aynı: “Naz dediler.” Acın bile naz gibi görülüyor, fazla geliyor.
Son kıta ise tam bir toplumsal eleştiri:
Feryadın âleme yayılmış, yaygara olmuş. Kimse “medet” (yardım) dileme diyor. Boş yere çırpınma, boş ilenme. En sonunda da “Kalemi al, yüceye yaz dediler.”
Yani derdini Allah’a havale et, sus, yazgına razı ol. Hem dünyevi hem uhrevi kaçış öneriliyor.
Genel vuruşu ne?
Bu şiir, çağdaş insanın çaresizliğinin anatomisi. Derdini anlattığında ya “az” diyorlar, ya “eğlen”, ya “öl”, ya “Allah’a bırak”. Hiçbiri gerçek bir dinleme, sarılma, çözüm değil.
En çarpıcı yanı da şu: Şiir boyunca “dediler” tekrarlanıyor. Sanki bütün toplum tek bir ağız olmuş, aynı soğuk cümleleri kuruyor. Birey yapayalnız, derdiyle baş başa, etrafı ise ya küçümsüyor ya da aceleyle mezara veya cennete yolluyor.
Kısacası:
Bu, “Derdini söyleme, çünkü kimse gerçekten duymak istemiyor” şiiri.
Ve en acısı da şu: Şair bunu en güzel şekilde söylemiş olmasına rağmen, okuyanların çoğu yine “güzel şiir” deyip geçecek… ve belki de “az dediler” diye içinden geçirecek.
Üstadım harika bir eser yaratmışsınız tebrik ederim

Onca çileden, onca hayal kırıklığından sonra kimseden ve maddiyattan fayda gelmiyor ve tek dilekçeyi Yüce Yaratan'a yazmak kalıyor. Ahmet üstadımın gönül sesine isyanına selamlar saygılar

Kaleminiz daim olsun üstadım yürek sesin hiç susmasın saygılarımla

Emeğine yüreğine sözüne sağlık
Kıymetli Ahmet hocam
Emeğin değer görsün 👏👏👏👏

Ne kadar çok güzel ve anlamlı bir şiir okudum bocam.. yürek kalemin hiç susmasın inşallah saygılar selamlar sunuyorum esen kalın 👑👑✨👑👑

Şiiriniz, derin bir hüzün ve öğüt havasını kısa dizelerle güçlü bir şekilde hissettiriyor. “Dediler” tekrarları, hem uyarı hem de feryadı vurguluyor.

“Ölüler gezdim hayrı yok dirinin,
Kalemi al yüceye yaz dediler…”

Yüreğinize sağlık, özlü ve etkili bir eser okudum. Nice güzel şiirlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

hocam dünya hali gibi değil mi kutluyorum

yine güzel bir kurgu, takdirlere
şayan çok müstesna dörtlükler okudum.
tebrikler ve de saygılar sunuyorum...

Ahmet gardaş kim ne derse desin sen bildiğin gibi hayatını yaşa... güzeldi yüreğine sağlık.. selam ve saygılar..

Güzel şiir, değerli kalem ehlinden
Biz de okuyor, kutluyor ve de alkışlıyoruz bu güzel eseri, yazdıran yüreği yazan kalemi ve eserini
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, tüm şiirlerin böyle mükemmel ve de birer ŞAHESER olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal ve de hoşça kal