Güller kendini acıtamaz oysa...
Ey gül.

Rahmetli Mersinli Ahmet Erhan
Şiirinde öyle demişti...

Kıymetli Ahmet Hocam
Her günde Gül
Her demde, mevsimde Gül'ü
Yazmış...
Çok içten, gül...

Çok saygımla Üstadım

Gül ile bülbülün o kadim, hüzünlü ve bir o kadar da geçici hikâyesini "geçer gidersin" redifiyle taçlandırarak, dünyanın faniliğine dair ne kadar vurucu bir ayna tutmuşsunuz. Gülün kibrini ve güzelliğinin geçiciliğini, bülbülün ise o bitmek bilmeyen feryadını bu kadar yalın bir dille buluşturmanız, halk edebiyatımızın o özgün ve bereketli tınısını günümüze taşımış.
"Sende bir nefessen geçer gidersin" diyerek başladığınız o uyarı, bir yandan çiçeğin renklerine, diğer yandan insanın kibirle beslenen heveslerine yönelik çok zarif bir ders niteliğinde. "Yanmadan kimse bulamaz vuslatı" mısrasıyla da sevdanın o çileli ve ateşli yolunu, vuslatın ancak bedel ödenerek ulaşılabilecek bir makam olduğunu çok veciz bir şekilde özetlemişsiniz.
Coşkûnî mahlaslı bu güzel eserinizi okurken, doğanın o süslü ama kırılgan dengesi ile insanın fani dünyadaki duruşunu birleştirmeniz, şiiri adeta hikmetli bir nasihat meclisine dönüştürmüş. Emeğinize ve o her dem canlı kalan gönlünüze sağlık; bülbülün zârını, gülün nazını ve hayatın o sessiz akışını bu kadar ustalıkla dokumanız takdire şayan. Kaleminiz daim, sözünüz baki olsun.

Gülün Kibri ve Bir Nefeslik Ömür: Şiir, halk edebiyatımızın en kadim tecellisi olan gül ve bülbül aşkıyla açılıyor. Bülbülün feryadına sessiz kalan gül, kendi güzelliğine mağrurdur. Fakat Coşkûnî usta ona hemen gerçeği hatırlatır: Gün gelir o taze dal kurur, o göz alıcı renk solar ve gül de tıpkı insan gibi bir nefeslik ömürle bu dünyadan göçer gider.