Zülfü Livaneli’nin Son Ada romanından esinlenerek yazdığım eserimin bestelenmiş halini YouTube kanalımdan dinleyebilirsiniz.

Çok uzakta, cennet gibi bir ada vardı.
Sakinleri, şen ve şakrak ortadalardı.
Bir gün görmedikleri bir tekne yanaştı.
Sonra mütebessim halkı endişe sardı.

Geldi hilkat garibesi, kastı kasıldı.
Düşman saklanıyor diye, evler basıldı.
Geçmişe sünger çekildi, gitti hafıza.
Yıllardır eş dost olanlar düşman kesildi.

Azılı düşman yaptılar masum martıyı.
Hesap kitap etmediler eksi artıyı.
Dağdan gelen bağdakini, kovdu evinden.
Tüm dengeler alt üst oldu, bozdu tartıyı.

Her zaman çıkış yolu, her zaman bir umut var.
Kaç bağ bahçe yeşertti, yağmur yüklü bulutlar.

Ek ümidi sula her gün kurutma.
Güzel günü intizar et umutla.

Tek adamın keyfi için yıkıldı yuva.
Musibetler takip etti, ardı ardına.
Börtü böcek kuşlarıyla, tıpkı cennetti.
Yandı yakıldı kül oldu yemyeşil ada.

Keşke yazarın sözüne kulak vereydim.
Açaydım da kollarımı, yapma diyeydim.
Neşe sevinç huzurumuz gitmeseydi de.
Gerekirse tekme tokat, dayak yiyeydim.

Küçük sakat bir oğlanı, gör de ibret al.
Nasıl kanatlanıp uçar bak yumurtalar.
Kır esaret zincirini, sen de kanatlan.
Karı buzu erit artık, gelsin ilkbahar.

Her zaman çıkış yolu, her zaman bir umut var.
Kaç bağ bahçe yeşertti, yağmur yüklü bulutlar.

Ek ümidi sula her gün kurutma.
Güzel günü intizar et umutla.