Hırpalandı sol yanım,
bir taş gibi düştü göğsüme gece,
ne rüzgâr ne de yağmur,
sadece senin adın kaldı orada,
kıvrılıp yatan bir yara gibi.

Sol yanım morardı,
tuzlu bir deniz gibi kabardı,
içinde balıklar yüzüyor hâlâ,
senin dudakların,
gözlerin,
o eski İstanbul sabahları.

Bir vapur geçti içimden,
köprüleri yıkık,
sireni senin adınla çalıyor.

Hırpalandı sol yanım,
dokunsam kanar,
dokunmasam daha çok kanar.

Sen gittin diye değil,
kalışın yüzünden;
bir iz bırakıp gittin,
o iz şimdi sol yanımda
bir harita gibi,
kayıp şehirleri gösteriyor.

Geceleyin uyandım,
elimi koydum oraya,
nabzım senin adınla atıyor,
“gel” diyor, “gitme” diyor,
ama sen çoktan başka bir bedende
başka bir sol yana
sokulmuşsun.

Ben burada,
bu eski koltukta,
sigaramın dumanı tavana yazıyor
senin adını tersinden.

Sol yanım hırpalandı,
bir bıçak gibi geçti içinden zaman,
her saat başı bir parça koptu,
her dakika başı bir parça kaldı.


Senin saçların dökülüyor hâlâ
omuzlarımdan aşağı,
kâğıt gibi ince,
kâğıt gibi yanıyor.

Bir şiir yazıyorum sana,
kelimeleri çıplak,
kelimeleri ıslak,
kelimeleri senin teninden kopmuş.

Hırpalandı sol yanım,
ama hâlâ seviyor,
hâlâ hatırlıyor
o ilk dokunuşu,
o ilk “kal” deyişini,
o ilk “git” deyişini.

Sol yanım bir nehir şimdi,
akıyor,
akıyor,
akıyor sana doğru,
ama sen çoktan denize karışmışsın,
tuzlu,
derin,
beni de içine çeken.

Sabah oldu,
güneş sol yanımı yaktı,
yara kabuk bağladı,
ama altında hâlâ sen varsın.

Bir kadın geçti sokaktan,
senin yürüyüşünle,
bir an durdum,
sol yanım titredi,
“o mu?” dedim,
“hayır” dedim,
“o hep sensin.”

Hırpalandı sol yanım,
ama şiir yazıyor hâlâ,
senin adınla,
senin suskunluğunla,
senin yokluğunla.

Bir gün döneceksin belki,
bir rüzgâr gibi,
bir yara gibi,
bir şiir gibi.

O zaman sol yanım
seni tanıyacak,
seni kucaklayacak,
seni affedecek,
ama unutmayacak.

Çünkü sol yanım
senin için hırpalandı,
senin için açıldı,
senin için kanadı,
ve senin için
hâlâ
canlı.

Ve ben,
bu sol yanla,
bu mor yanla,
bu senli yanla
yaşıyorum işte,
acıyla,
aşkla,
ve kelimelerle.