Her şeyden, herkesten uzaktayım,
Hatta kendimden bile geçiyorum artık;
Yürüyorum amansız, kimsesiz yollarda,
Kendimi arıyorum . Gecenin dar vaktinde

İçimde bulamadığım bir orman var — sessiz,
Bastığım yer ıssız, gölgem bile kimsesiz;
Ruhum göklerde, bedenim yol boyu sürgün,
Gözbebeklerim sabit, bakışlarım üzgün.

Yüreğim yorgun, yüzüm solgun,
Mezardan çıkmış mefta gibiyim;
Kulaklarım sağır, dilim suskun,
Bedenim soğuk, kimliğim kayıp—ben
Kimim?

Varlığım geceye meftun,
İçimde adı olmayan bir sızı;
Her şey yarım, her şey kayıp,
Bir gülüşe saplandı yüreğimin sancısı.

Sessiz çığlıklarla çöker içim,
Bazı acılar feryatsızdır—bende öyle;
Gülüşüm bir çöküşü saklar suretimde
Bağlandı dilim, bir kör düğümle.

Sadece ben ve gece…
Ender’in yaralarım, söyleyemediklerim;
İçimde tuttuklarım, göğsümün tam ortasında
Zaman geçiyor ama ben geçemiyorum o acılar köprüsünden.

Yazgısı iyi olmalı insanın, zaman tutar elinden