Şu hayatta değer verdiklerimiz, güvendiklerimiz ve sevdiklerimiz yaralama dimi bizi.
İlk hançeri onlar saplamadı mi? Yüreğimize,
Önemli olan kanayan yerden çiçek açmaktır.
Her şeye inat, Ayağa kalmaktır. Dik durmaktır.
Varlığınla mutlu edemediklerine, yokluğunu hediye etmektir.
Açılardan ders çıkarıp sükunetle yoluna devam etmektir.
Tevekkül etmektir yaratana. İnanmaktır güvenmektir.
Anlamayana kendini anlatamamaktır. Anlamazlar çünkü,
Yalnız ölüler ve deliler fikir değiştirmez su hayatta.
Fikirlerini anlamaları için diretme, sen değişirsin, onlar yine değişmez.
İnandığın yolda sabır ve şükür ile yürümektir hayat.
Ağzından kan gelse bile. Şerbet içtim demektir.
Sağ elinle sol elini tutup yürümektir. Huzur yolunda.
Tövbe etmektir yaşadıklarına şükür etmektir yanında yanı başında olanlara. Sevgi ekmektir. İnsan biriktirmektir şu yalan Dünya’da.
Hastalandıklarında ziyarete gitmek. Öldüğünde kimsesiz gömülmemektir hayat.
Gittiğinde arkanda güzel anı bırakmaktır sevdiklerine.
Kötü söz söyletmemektir, Dost dediklerine. Kıymet vermektir . Her sözde yalan aramamaktır, Kıymet verdiklerinde.
Yüzlerler de çiçek açtırmaktır. Gülüşlerin içinde kaybolmak tır bazen.
Geliyorum evde misin? demektir, Sevdiklerinize.
Her daim zaman ayırmaktır, müsait olmaktır, değer verdiklerimize.
Bir derdin bir sıkıntın var mı? Ne yapabilirim demektir.
Yükü hafifletmektir. Acıyı tatlıyı beraber yaşamaktır.
Hayattan hiç bir yara almadan.
Kötülükten beslenen olmamalı insan .
Yara kanatan değil, yarayı saran olmalı her an.
Şu hayattan ne anladın? diye sorarsan bana.
Yaşadıklarımdan ders almayı,
Acılarımızdan çiçek açmayı,
Bir elimle diğer elini tutup yol almayı,
Aklı melekelerime sahip çıkıp, kalp kırmamayı, öğrettim kendime,
Anladım ki insanın kendinden başka dostu yok. Şu koca dünyada.
Yaratana sığın, sorunları omuzlarından at . Kendin için yaşa. Başka bir ben yok şu hayatta.
Güzel günleriniz olsun bu dünyada.