Zaman bir kum saati gibi değil de, bir kuyu gibiydi sanki,
Gönlüme düştüğünde, günlerin uzunluğu çok pahalıydı.
Bilmiyorum bir bakışın kaç bin ömre bedeldi?
Ama senin gülüşün, bu kalbin sahip olduğu tek baharıydı.

Gitmek, bir kitabın içine bakmadan kapağını kapatmak gibi,
Ama içeridekiler hala nefes alıyor, hala yaşıyor.
Öpüşün mü? O, koskoca bir ömrün özeti sanki,
Kader bile yarım kalmasına razı değil, tamamlamaya çalışıyor.

Kimi kısa bir serüven der, kimi bir yanılgı zanneder,
Oysa ben seninle, sevdayı yeni baştan keşfettim.
Başı sonu belli olsa da yapılmalı roller, oynanmalı sahneler,
Çünkü ben bu hikaye için nelerden vazgeçtim, kimleri kaybettim...

Bunlar ne bir romanın sonu, ne bir masalın başı,
Aklıma yer etmiş, o bakışın o keskin çizgisi.
Söylesene bana, hangi lügat tarif edebilir bu sessizliği?
Bu yürekten gidişin, kalışından çok daha ev sahibi...